วเรื่องอะไรจะมาปกป้องเธอ?มีสิทธิ์อะไรไปพุ่งเข้าหาคมดาบของเหล่าศัตรูพวกนั้น?กลิ้งลงจากเขานี้ไป เขาไม่รู้ความเป็นความตายของตัวเองด้วยซํ้าหากว่าฉินหรูเหลียงยังเป็นคนเดิมเฉกเช่นเมื่อก่อน ที่คิดว่าไม่จำเป็นต้องปกป้องเฉินเสียน บางที เฉินเสียนคงอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ก็ได้ภายในใจของเฉินเสียนสับสนวุ่นวายไปหมด แต่ไม่นาน เธอก็ไม่สามารถสนใจอะไรต่อไปได้นักฆ่าที่ตามหลังมา ยิ่งอยู่ก็ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามหลังมาติดๆ ดูแล้วคงเป็นนักล่าติดตามมืออาชีพเธอและซูเจ๋อสองคน ถูกพันธนาการล้อมรอบ แถมเส้นทางที่วิ่งก็ยังเป็นเส้นทางภูเขา ยากลำบากพอตัวภายใต้เงื่อนไขแบบนี้ ซูเจ๋อที่กลั้นใจพาเฉินเสียนหนี ไม่ว่ายังไงก็คงจะช้ากว่านักฆ่าเหล่านั้นเป็นไหนๆ ที่บุกเดี่ยวพลิ้วไหวและไล่ตามหลังมาติดๆเฉินเสียนเองได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามสุดฤทธิ์แล้ว แต่ก็ยังเป็นตัวถ่วงของซูเจ๋ออยู่ดีเพราะเธอไม่มีวิชาตัวเบา ถ้าหากว่าซูเจ๋อตัวคนเดียว เขาคงจะสามารถสลัดนักฆ่าเหล่านี้หลุดไปได้ตั้งนานแล้ว480
เฉินเสียนจึงเสนอขึ้นด้วยความหอบว่า : “ท่านปล่อยให้ข้าวิ่งเองดีกว่าไหม?”ซูเจ๋อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ปลายคิ้วเชิดขึ้นเล็กน้อย ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเบาบางว่า : “ให้ข้าปล่อยท่าน มีประโยชน์อะไร?” เขาหรี่ตาลง แววตาเงียบสงบ : “คนที่จะมาฆ่าท่าน เยอะกว่าคนที่จะมาฆ่าข้าเป็นไหนๆ”เฉินเสียนสะดุ้งเล็กน้อย เพิ่มแรงวิ่งพร
