้อมกับพูดขึ้นว่า : “งั้นเราต้องวิ่งให้เร็วขึ้น!”ลมหายใจของซูเจ๋อแนวแน่ ในขณะที่กำลังพาเฉินเสียนวิ่งหนีในป่าบนเขาอยู่นั้น เขาก็พูดกับเฉินเสียนว่า : “ต้องหลอกล่อพวกนักฆ่าออกไปที่โล่งแจ้ง จากนั้นก็ค่อยจัดการ”ฝ่ายตรงข้ามคนเยอะกำลังมาก และในป่าบนเขานี้ก็เต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย ซูเจ๋อและเฉินเสียนจะถูกจำกัดขอบเขตจนเกินไปอีกอย่างทั้งฉินหรูเหลียงและนักฆ่าเหล่านั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าซูเจ๋อต่อสู้เป็นไม่อย่างงั้นเขาคงไม่พาเฉินเสียนวิ่งได้นานขนาดนี้ และยังคงไม่ถูกจับด้วยก่อนหน้านี้เฉินเสียนเองยังเคยแอบหัวเราะเยาะเย้ยตัวเองเรื่องความปลอดภัยที่แน่นหนาของราชนิเวศน์อาณาจักรเย่เหลียง ตอนนี้ดูแล้วทุกอย่างเละเทะระเนระนาดหมดแล้วไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหนแล้ว เฉินเสียนรู้สึกว่านักฆ่าไล่ตามมาเกือบจะทันแล้วเธอและซูเจ๋อไม่รู้ถึงสถานการณ์และรายละเอียดของเทือกเขานี้เลยแม้แต่นิดเดียว เวลานี้ใบไม้บนต้นไม้เหนือศีรษะของทั้งคู่ค่อนข้างบางตาลงไปมาก แสงสว่างข้างหน้าเริ่มเปิดมากขึ้นเรื่อยๆ481
ซูเจ๋อไม่มีวิธีอื่น เขาไม่ได้เลือกที่จะพาเฉินเสียนวิ่งไปยังทิศทางของราชนิเวศน์ แต่กลับพาวิ่งขึ้นไปยังทิศทางบนยอดเขาแทนถนนหนทางที่จะนำไปสู่ราชนิเวศน์นั้นแคบและคดเคี้ยว วันก่อนที่สะพานคูนํ้าธรรมชาติไม่เพียงแต่ไม่สามารถรักษาความปลอดภัย แต่ยังเพิ่มความอันตรายขึ้นมาหลายเท่าอีกด้วยหุบเหวด้านล่างลึกสุดจะหยั่งถึง เป็นความอันตรายที่จะเสี่ยงไ
