ม่ได้เลยทั้งสองร่วมใจฮึดสู้อย่างเด็ดเดี่ยว ลัดเลาะผ่านป่าพงไพรอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าพุ่งตรงไปยังที่โล่งแจ้งข้างหน้าทันใดนั้นจู่ๆ ก็มีแสงบางอย่างสว่างจ้ากระทบดวงตา และไม่สามารถชินกับมันได้ในทันที จึงทำให้เฉินเสียนเวียนหัวขึ้นมาทันใด ราวกับว่าพื้นดินและผืนฟ้าหมุนไปหมดเธอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน คาดว่าน่าจะเป็นช่วงไหล่เขาที่ใกล้จะถึงยอดเขาแล้วเป็นที่โล่งแจ้งที่รกไปด้วยวัชพืช หญ้าที่รกร้างจนเป็นป่าขนาดย่อม ใต้เท้าที่เหยียบ เป็นไหล่เขาที่เต็มไปด้วยก้อนหินและโขดหิน มีทั้งนูนขึ้นและเป็นหลุมลึกไม่สมํ่าเสมอหากเปรียบเทียบกับดงป่าเมื่อครู่นี้แล้ว ที่นี่ก็ถือว่าโล่งกว้างมากแล้วในเมื่อด้านหน้าไร้ทางจะไปแล้ว เฉินเสียนจะได้หยุดพักมาหายใจบ้างเธอก้มโค้งตัวโก่งงอ มือทั้งสองข้างเท้าเข่าไว้ เส้นผมทิ้งตัวลง เห็นเพียงเธอที่หายใจเข้าออกเฮือกใหญ่ ราวกับได้ออกกำลังกายด้วยการวิ่งทางไกลที่สุดแสนจะทรหด หัวใจเต้นแรงจนเหมือนมันจะหยุดเต้นยังไงอย่างงั้น482
ซูเจ๋อก้มลงในระดับที่เสมอกับเธอ หันหน้าไปยังทางฝั่งนักฆ่าที่ไล่ตามมานํ้าเสียงเบาบางดุจขนนก : “ท่านเป็นยังไงบ้าง ยังไหวไหม?เฉินเสียนพยายามฮึดสู้ขึ้นมา พลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพร้อมกับพูดขึ้นว่า :“ยังไหว”“ถ้างั้นอีกประเดี๋ยว ท่านต้องพยายามหลบอยู่ข้างหลังข้า”ซูเจ๋อพูดจบ นักฆ่าเหล่านั้นก็พุ่งตรงเข้ามาพร้อมกันทันทีแสงสะท้อนของดาบนั้นกระจายฟุ้ง ทั้งรวดเร็วและว่องไว พลอ
