ยทำให้ลายตาไปหมด ซูเจ๋อยึดดาบมาหนึ่งเล่ม ดาบในมือของเขาเกรี้ยวกราดดุจฟ้าคำราม ตวัดกวาดสิ้นศัตรูคณานับภายใต้สถานการณ์ที่ศัตรูมีมากกว่าเรา เราจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะฉะนั้นจะต้องจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุดหากถ่วงเวลาแบบนี้ต่อไป มีแต่จะไม่เป็นผลดีทั้งต่อเขาและเธอเมื่อนักฆ่าเหล่านั้นเห็นว่าไม่สามารถฝ่าซูเจ๋อเข้ามาได้ จึงลองแยกกลุ่มอ้อมมาทางด้านหลัง เพื่อจัดการเฉินเสียนโดยตรงในตอนแรกนักฆ่าเหล่านั้นนึกว่าเฉินเสียนเป็นแค่ผู้หญิงที่อ่อนแอ ต่อสู้อะไรไม่เป็น การจะจัดการเธอคงเป็นเรื่องง่ายในหนึ่งดาบเท่านั้นแต่นึกไม่ถึงเลยว่า เฉินเสียนและซูเจ๋อร่วมมือกันแล้วจะกลายเป็นคู่หูที่จิตใจตรงกัน ซูเจ๋อยื่นดาบให้กับเฉินเสียน เมื่อเธอตวัดมือออกไป ก็สามารถจัดการนักฆ่าสองคนที่บุกเข้ามาและไม่ทันได้ตั้งตัวใต้คมดาบนั่นได้ในทันทีเลือดอุ่นสาดกระจายลงบนพุ่มหญ้าที่รกร้างและหินเหล่านั้น483
ซูเจ๋อและเฉินเสียนไม่สามารถจะปกป้องได้ทุกทิศทาง บนร่างกายก็ยังได้รับบาดแผลจากคมดาบมาบ้าง แต่ทั้งคู่ที่สู้จนเลือดเดือดพล่าน จึงไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียวเฉินเสียนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เธอยิ่งพ่ายก็ยิ่งกล้าหาญ รู้เพียงแต่ว่าถ้าหากเธอล่ะหลวมไปแม้แต่นิดเดียว ทั้งเธอและซูเจ๋ออาจจะตายทั้งคู่ก็ได้และครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมเป็นแบบเดิมอีก ที่ทำได้เพียงแค่ยืนมองซูเจ๋อได้รับบาดเจ็บเพียงคนเดียว เธอเองก็จะใช้ความสามารถทั้งหมดที่ตั
