ท้ายที่สุดแล้วเด็กหนุ่มกลับจูงมือเด็กสาวที่หน้าตาสวยสดงดงามเดินจากไปในความทรงจำนั่นเธอเคยร้องไห้งอแงฟูมฟายและยังมีฉากที่เลือดไหลนองดุจสายนํ้าในพระราชวัง เขาที่ร่างสูงใหญ่และทรงพลัง สายตาที่เขาก้มลงมองเธอนั้น นำมาซึ่งความอดไม่ได้ที่จะเห็นอกเห็นใจเดิมทีนั่นคงเป็นความทรงจำที่ผ่านมาของเฉินเสียน เมื่อก่อนเฉินเสียนเคยหลงรักฉินหรูเหลียงอย่างจริงใจเฉินเสียนในวันนี้ยังคงได้รับผลกระทบจากวัยหนุ่มสาวในอดีต จึงมีความรู้สึกอ้อยอิ่งบางอย่างที่ยังคงค้างคาในใจซูเจ๋อหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เฉินเสียนช้าๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านเป็นห่วงเขามากเกินไป ข้าจะหึงเอาได้”เฉินเสียนเท้าคาง ยิ้มเจือจางพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ตอนนี้ก็เริ่มหึงแล้วหรืองั้นวันข้างหน้ากลับอาณาจักรต้าฉู่ไปแล้วจะทำยังไง? ข้ากับเขาเป็นสามีภรรยากันและข้าต้องดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของเขาอยู่แล้ว ต่อหน้าจะต้องแสดงความรักใคร่ที่ไร้ซึ่งความกังขา เมื่อถึงยามคํ่าคืน บางทีข้าและเขาอาจจะร่วมห้อง……”ยังไม่ทันที่จะพูดจบ จู่ๆ ซูเจ๋อก็ดึงเฉินเสียนเข้ามากอดแนบแน่นเฉินเสียนอิงแนบอยู่ในอ้อมกอดของ ซูเจ๋อ เธอกำคอเสื้อของเขาไว้ ขมวดคิ้วแน่น แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ข้าไม่สามารถมาชมวิวทิวทัศน์แบบนี้กับท่าน และไม่สามารถให้ท่านกอดข้าได้ตามใจชอบแบบนี้อีก เมื่อก่อนข้าไม่เคยจะคิดถึงเรื่องนี้เลย ที่แท้แล้วมันก็คือการทรมานอย่างหนึ่งนี่เอง”472
“อาเสียน ไม่ใช่แค่ท่านคนเดียวท
