ี่รู้สึกทรมาน”เฉินเสียนพูดขึ้นนํ้าเสียงเบาบาง : “เฉินเสียนคนเดิมนางรักฉินหรูเหลียงอย่างสุดซึ้ง แต่นางกลับไม่เคยรู้เลย ว่ามีคนคนหนึ่งคอยอยู่เคียงข้างนาง คุ้มครองนางอยู่เสมอ ความสุขอยู่รอบกายแท้ๆ แต่นางกลับไม่รู้ว่านั้นคือความสุข”หลายวันผ่านไป ถึงแม้ว่าบาดแผลของฉินหรูเหลียงจะยังไม่ได้หายสนิท แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับการเดินทางพวกเขาเสียเวลาอยู่ในราชนิเวศน์บนเขานี้นานเกินไป และควรจะเดินทางกลับไปที่อาณาจักรต้าฉู่ตั้งนานแล้วยังดีที่เขตชายแดนของทั้งสองอาณาจักรสงบลงได้ ข่าวคราวการลงนามสนธิสัญญาสันติภาพของทั้งสองอาณาจักรถูกแพร่กระจายออกไป ราษฎรของอาณาจักรเย่เหลียงต่างพากันยินดีปรีดาที่สามารถนำคูเมืองของเมื่อก่อนกลับมาได้และถึงแม้อาณาจักรต้าฉู่จะสูญเสียคูเมืองไป แต่ก็ดีตรงที่สามารถหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานและความลำบากของสงครามได้ เพราะเหตุนี้จึงหายใจได้อย่างโล่งอกตอนนี้แม่ทัพโฮ้วรับผิดชอบกองทัพเมืองเสวียนอยู่ และกำลังรอเฉินเสียนกับซูเจ๋อพาฉินหรูเหลียงกลับมาเมื่อเสร็จภารกิจใหญ่โตแล้ว องค์จักรพรรดิเย่เหลียงรู้ว่าพวกเขายังมีเรื่องที่จะต้องทำ จึงไม่ได้คะยั้นคะยอให้อยู่ต่อองค์จักรพรรดิทรงรับสั่งให้ทหารอีกหลายนายเตรียมพร้อมสำหรับการลงเขาแล้วทรงรับสั่งให้นางกำนัลส่งมอบของดีของอาณาจักรเย่เหลียงเยอะพอควรและหนึ่งในนั้นก็คือเหล้าสับปะรดจำนวนหลายใบไห473
เฉินเสียนชอบเหล้าสับปะรดท้องถิ่นของอาณาจักรเย่เ
