ืนรออยู่ที่นอกประตูแล้วเมื่อเฉินเสียนออกไปแล้ว ซูเจ๋อได้ทอดสายตามองเข้ามาในห้องอยู่ครู่หนึ่งแววตาของเขาลุ่มลึก นัยน์ตาขาวดำแบ่งแยกชัดเจน เขาหยุดสายตาไว้ที่ฉินหรูเหลียงเพียงครู่เดียวตอนที่องค์จักรพรรดิเย่เหลียงจะทรงลงโทษองค์ชายหกนั้น พระองค์ได้เชื้อเชิญเฉินเสียนกับซูเจ๋อมาด้วยตอนนั้นองค์ชายหกคุกเข่าอยู่กับพื้น ราวกับว่าพึ่งร้องไห้มา นํ้าตาคลอเบ้า ดูแล้วน่าสงสารจับใจองค์จักรพรรดิเย่เหลียงยังทรงตรัสขึ้นด้วยความพิโรธ : “ข้าให้เจ้าพาองค์หญิงจิ้งเสียนไปเที่ยวรอบๆ องค์หญิงจิ้งเสียนยังไม่ทันตื่น แต่เจ้ากล้ามาก บังอาจเข้าไปในห้องนอนขององค์หญิง! ตอนนี้องค์หญิงก็อยู่ที่นี่ด้วย ข้าจะลงโทษเจ้าต่อหน้าองค์หญิง ไม่อย่างงั้นก็เรียกข้าว่าจักรพรรดิเย่เหลียงไร้ขนบธรรมเนียมได้เลย!”องค์จักรพรรดิทรงตรัสต่อไปว่า : “ใครก็ได้ จับตัวไปองค์ชายหกไปโบยยี่สิบไม้”468
“เสด็จพ่อ ลูกสำนึกผิดแล้ว!”เฉินเสียนที่พึ่งออกมาจากฉินหรูเหลียง อารมณ์จึงไม่ค่อยดี ในเมื่อองค์จักรพรรดิเชื้อเชิญให้เธอมาดู งั้นเธอก็คงจะต้องตั้งใจดูดีๆ แล้วล่ะองค์จักรพรรดิเย่เหลียงหวังว่าเธอจะมาห้ามปรามยับยั้งได้ทันท่วงที แต่น่าเสียดายแต่ต้นจนจบเฉินเสียนกลับนั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน และไม่ได้ออกปากห้ามปรามเลยแม้แต่คำเดียวองค์ชายหกที่ใสซื่อไร้เดียงสาจึงถูกโบยจนครบยี่สิบไม้นางกำนัลเองไม่ได้เบามือเลยสักนิด เฉินเสียนเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจอะไรมาก แต่องค
