์ชายหกนี้ไม่ได้ร้องขอให้องค์จักรพรรดิมารักและเอ็นดูและไม่ได้สนใจว่าจะถูกพามาที่ราชนิเวศน์หรือไม่ องค์จักรพรรดิไม่สามารถสั่งให้องค์ชายหกพาเฉินเสียนเที่ยวชมรอบวังได้เพราะฉะนั้นเรื่องแบบนี้ ก็สมควรโดนลงโทษแล้ว สุดแล้วแต่พวกเขาก็แล้วกันเมื่อองค์จักรพรรดิเย่เหลียงเสด็จออกไปแล้ว องค์ชายหกก็กุมก้นไว้ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล อารมณ์ภายใต้จิตใจของเขาก็ปรากฏขึ้นบนมาหน้า ช่างเป็นภาพที่ยอดเยี่ยมเสียจริง เขาที่เจ็บจนร้องไห้ พูดขึ้นด้วยความโมโหและเสียใจว่า :“ทำไมท่านถึงไม่ช่วยข้า?”“มันเป็นเรื่องของบ้านเจ้า ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าด้วย?”“ถ้าเกิดท่านยอมช่วยข้า เสด็จพ่อก็คงจะไม่ลงมือหนักขนาดนี้ ตอนนี้ข้าถูกโบยแล้ว จะพาท่านเที่ยวได้ยังไง?”469
เฉินเสียนหรี่ตาลง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ครั้งหน้าถ้าข้ายังเห็นว่าเจ้าเข้าห้องของข้าอีก เจ้าก็จะถูกลงโทษอีก ครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่ตีก้นของเจ้า แต่จะตีแก้มกลมๆ ของเจ้าด้วย”องค์ชายหกจ้องตาเขม็ง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านมันคนใจร้าย!”เฉินเสียนหัวเราะพลางมองท่าเดินที่กะโผลกกะเผลกของเขาที่ค่อยๆ เดินจากไปถึงแม้ว่าจะไม่มีองค์ชายหกนั้นเป็นคนนำเที่ยว องค์จักรพรรดิเย่เหลียงก็ได้ทรงรับเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เฉินเสียนและซูเจ๋อจะกลับไป ยกเว้นที่ประทับส่วนพระองค์ในราชนิเวศน์แล้ว นอกนั้นพื้นที่อื่นก็สามารถเที่ยวชมได้ตามอำเภอใจเข้าสู่พลบคํ่า ซูเจ๋อพาเฉินเสียนเดินข้ามสะพานคูนํ้าธรรมชาต
