ิ ทั้งคู่ค่อยๆ เดินช้าๆ ข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามค่อยๆ เดินขึ้นเนินเขาทางฝั่งตรงข้าม ตรงขึ้นสู่ยอดสูงสุดของเทือกเขาหิมะชื่นชมวิวทิวทัศน์ตลอดทางเดินที่ทอดยาวนั่นยิ่งขึ้นสูงก็ยิ่งรู้สึกหนาวขึ้นเรื่อยๆบนเทือกแห่งเขานี้ สามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของทั้งสี่ฤดูกาลได้อย่างชัดเจนหิมะที่ไม่มีวันละลายบนยอดเขานั่น ได้ชมหิมะในช่วงคิมหันตฤดูเข้าสู่สารทฤดูแบบนี้ ถือเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ดีในที่สุดเฉินเสียนและซูเจ๋อก็ขึ้นมาจนถึงยอดเขา พอดีกับช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์อัสดง สาดส่องย้อมหิมะที่ขาวสะอาดทั้งภูเขาจนกลายเป็นสีแดงทอง สวยสดงดงามจรรโลงใจ470
เฉินเสียนสูดลมหายใจเข้าลึกอากาศที่ค่อนข้างเย็นจัดเธอถามขึ้นว่า : “ซูเจ๋อ พาข้ามาที่นี่ทำไม?”“ชมวิวทิวทัศน์” เขาพูดขึ้นอย่างกระจ่างชัด : “อาเสียน ฉินหรูเหลียงทำทานไม่สบายใจหรือ? ท่านเป็นห่วงเขา?”เฉินเสียนจึงถามขึ้นว่า : “ข้าไม่ควรเป็นห่วงเขาหรือ? หรือบางทีก็ไม่ควรห่วงกระมัง”เธอนั่งลงบนเทือกเขาที่หนาวเหน็บ หรี่ตาลงทอดมองพระอาทิตย์อัสดงที่ไกลโพ้นสีสันของแสงอาทิตย์อัสดงน่าหลงใหล แต่แสงที่กระทบลงบนผิวหน้ากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นเวลาเฉินเสียนเจอหน้ากับฉินหรูเหลียง เธอก็มักจะหวนนึกถึงเรื่องบางเรื่องเด็กหนุ่มคิ้วเข้มดวงตากลมโตภายใต้แสงแดดนั่น และใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ภาพที่เขาส่งมอบผลแอพริคอตให้เธอกิน
471
