ตัวจึงถอยไปด้านหลัง แล้วล้มลงไปนั่งที่พื้นเฉินเสียนนั่งรูปผมที่ยุ่งให้เรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น งอขานั่งลงบนเตียงใบหน้าที่มีความสะลึมสะลือ มองเอียงไปทางคนที่นั่งอยู่กับพื้น ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจ้าคือใคร？เข้ามาในห้องข้าทำไม？”เด็กชายเยาว์วัยคนนี้ น่าจะอ่อนกว่าเฮ่อโยวนิดหน่อย เครื่องแต่งกายทั้งตัวนั้นดูสวยและลํ้าค่าปลายคิ้วงอน สายตาวาว อวัยวะบนใบหน้านั้นละเอียดอ่อนงดงาม เป็นผู้ชายที่ดูแล้วมีเสน่ห์เพียงแต่ว่าเข้ามาในห้องเฉินเสียนโดยที่ไม่มีการให้เสียงสักคำ ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบแม้ว่าเฉินเสียนจะไม่พูดอะไรสักคำ แต่อารมณ์ที่แสดงออกมานั้นแฝงไปสามคำ——ตื่นอย่างหงุดหงิด460
ชำเลืองมองผิวพรรณที่นุ่มนวลของเขา คงไม่เคยได้รับความลำบากมาก่อนแน่นอน แล้วก็ยังไม่ค่อยมีประสบการณ์อะไรเด็กชายที่ถูกเฉินเสียนขู่ให้เสียขวัญ แล้วยังทำให้เขาตกใจจนต้องล้มลงไปกับพื้น รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก รู้สึกว่านี่เป็นการทำลายนํ้าใจและไม่ไว้หน้าเขาเด็กชายลุกขึ้นปัดเสื้อผ้า แล้วพูดว่า “ข้าคือองค์ชายหกของเย่เหลียง！เสด็จพ่อมีรับสั่งให้ข้าพาท่านไปเดินเที่ยวเล่นทุกๆที่ของราชนิเวศน์ ทำไมท่านถึงได้โหดขนาดนี้！”“เจ้าเข้ามาในห้องข้าโดยไม่ให้เสียงสักคำ แล้วยังจะมาบอกว่าข้าโหด ？หรือว่าข้าไม่ควรโหดใส่เจ้ารึ？”เฉินเสียนชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า “เสด็จพ่อของเจ้าสั่งให้เจ้าพาข้าไปเดินเที่ยวเล่น ？เสด็จพ่อของเจ้าลืมเอาสมองออกหรือ？”องค์ชา
