ยหกคนนี้พูดว่า“เสด็จพ่อของข้าบอกว่า ต่อจากนี้ทุกคนคือคนในครอบครัวเดียวกัน อย่าถือว่าท่านเป็นคนนอก!”“ถุ้ย ใครเป็นครอบครัวเดียวกับเจ้า”“อั้ยหย๋า เจ้าเป็นองค์หญิงอะไรทำไมถึงได้หยาบคายเช่นนี้！”องค์ชายหกโกรธจนหน้าแดง จ้องมองไปที่ดวงตาโตคู่นั้น ใสซื่อไร้เดียงสาไม่เป็นพิษเป็นภัยทำให้คนอยากจะทำลายเฉินเสียนเอามือเท้าสะเอว เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มแล้วพูดว่า “หยาบคาย?เจ้ายังไม่เคยเห็นหยาบคายที่มากกว่านี้สินะ ถ้าเจ้ายังไม่ออกไป เชื่อหรือไม่ข้าจะจัดการกับเจ้า?”ตอนแรกองค์ชายหกไม่เชื่อ แต่เมื่อเฉินเสียนลุกจากเตียงด้วยเท้าเปล่า และกำลังจะมาจัดการกับเขา เขาหวาดกลัว จึงหันหลังวิ่งออกไปข้างนอก แล้วยังพูด461
ขึ้นว่า“เป็นผู้หญิงที่น่าเกลียดและดุร้ายจริงๆ ไปก็ไป เจ้าไม่ถือว่าเป็นคนนอก แต่ข้ามองว่าท่านเป็นคนนอก!”เมื่อซูเจ๋อมาถึง เฉินเสียนก็อาบนํ้าเสร็จแล้วเธอถาม“องค์ชายหกนั้น มันเรื่องอะไรกัน？เข้ามาในห้องนอนข้าแต่เช้าตรู่”ซูเจ๋อมีแววตาที่เข้มขึ้น พูดว่า“เขาทำอะไรหรือเปล่า”“ไม่ได้ทำ บอกว่าจะพาข้าไปเดินเล่นทุกๆที่ของราชนิเวศน์”ซูเจ๋อพูด “น่าจะเพราะฝ่าบาทพยายามอยากเป็นมิตร เพียงแค่มันอาจจะมากเกินไป”เฉินเสียนไม่ได้ใส่อะไร แล้วพูดว่า“เรื่องทั้งหมดถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว？”เมื่อซูเจ๋อพยักหน้า เฉินเสียนจึงถามว่า “ฉินหรูเหลียงหล่ะ ปล่อยออกมาหรือยัง？”“ปล่อยออกมาแล้ว หมอในราชนิเวศน์กำลังรักษาอาการบาดเจ็บของเขาอย่
