่นคงสามารถต้านทานกับความหนาวเหน็บได้ มีเพียงเฉินเสียนที่แม้แต่สวมเสื้ออย่างรัดแน่นแล้วยังไม่สามารถต้านทานความหนาวยะเยือกได้แต่ก่อนเฉินเสียนก็ไม่ใช่คนที่กลัวหนาว เพียงแค่ลุกเดินลุกวิ่งเธอก็รู้สึกถึงความอบอุ่นแล้วอย่างไรก็ตามคืนนี้ไม่มีข้าวกิน เธอเดินไปเดินมาก็คงจะเสียแรง วิ่งก็คงจะวิ่งไม่ไหวในคุกที่มืดครึ้มและหนาวเย็นนั้นไม่ให้ข้าวกิน นี่มันเป็นการทรมานร่างกายคนกันชัดๆ！ซูเจ๋อถามเฉินเสียนอย่างรอบคอบว่า “ขยับเข้ามาใกล้ๆ อยู่ใกล้ๆข้าอาจจะทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง”เฉินเสียนขยับเข้าไปใกล้ ค่อยๆเอาหัวเอียงซบไปที่ไหล่ของซูเจ๋อซูเจ๋อจึงยืนมือไปโอบเอวด้านหลัง โอบกอดเฉินเสียนไว้แน่น คิดที่จะใช้ตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่นแก่นาง432
เฉินเสียนหลับตาลง ประหนึ่งคล้ายกับอยู่บนตัวของซูเจ๋อ ทำให้ไม่ได้หนาวมากมายก็เพียงพอแล้วฉินหรูเหลียงพูด “เจ้าไม่ควรเข้าใกล้เธอ”ซูเจ๋อเพียงแค่ยกตัวขึ้นเบาๆแล้วพูดว่า “หรือว่าจะให้เธอหนาวตายกัน”เฉินเสียนหลับตา รอสักครู่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับของฉินหรูเหลียงเธอหนาวจริงๆ นอกจากที่จะพึ่งพิงความอบอุ่นของซูเจ๋อนั้น ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วถ้าในเวลาเมื่อก่อน ซูเจ๋อไม่สามารถบอกให้ฉินหรูเหลียงรู้ว่าพวกเขานั้นคบหากันได้ แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรกัน เฉินเสียนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันมากมาย จากนั้นจึงค่อยๆเข้าสู่ห้วงความฝันตอนที่เธอเข้ามาในคุ
