ู่บนกำแพง มีหรือไม่มีท่านจ้าวเทียนฉี”พูดแล้วเฉินเสียนกระตุกหางคิ้ว กล่าวอย่างไม่สนใจเต็มไปด้วยความชั่วร้ายว่า“ตอนที่ท่านยโสโอหังอย่างยิ่ง ตอนที่ท่านไม่เห็นใครในสายตาเลย น่าจะไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีสภาพเช่นวันนี้สินะ”ดาบเล่มนี้ไม่ถึงกับตายทันทีหรอก แต่ทว่าจ้าวเทียนฉีสามารถระทมทุกข์ทรมานในความเจ็บปวดนั้น และทำให้เขาตายอย่างช้าๆเฉินเสียนทะลวงดาบเข้าไปในตัวเขาอย่างเหี้ยมโหด ออกแรงคว้านบิดดาบทำให้ดาบรวมอยู่ในตัวของเขาเลือดแดงสดอุ่นร้อนไหลอาบอยู่ที่มือเฉินเสียนจ้าวเทียนฉีทุกข์ทรมานค่อมโก่งตัว หายใจหอบอย่างรุนแรง “ท่าน………กล้ามากนะ……….”“แม่ทัพจ้าวชมเกินไปแล้ว ความกล้าของท่านก็ไม่น้อยนะ”ฉินหรูเหลียงเบิกตาสองข้างมอง ตลึงงันทำอะไรไม่ถูกมองจ้าวเทียนฉีหายใจร่อแร่อยู่ใต้ดาบของเฉินเสียน419
เฉินเสียนดึงดาบออกมาอย่างนุ่มนวล สำหรับจ้าวเทียนฉีทุกหนึ่งนิ้วที่ดึงออกมามันเป็นความทุกข์ทรมานอย่างมากเลือดแดงสดไหลอาบอยู่ในคุกผู้คุมล้วนมึนงงทึ่ง ราวกับไม่สามารถเชื่อได้ หญิงผู้นี้ของต้าฉู่คาดไม่ถึงว่าจะลงมือสังหารแม่ทัพเจิ้นหนานของต้าฉู่ด้วยตัวเอง！จนถึงตอนที่เฉินเสียนดึงดาบออกมาทั้งหมด จ้าวเทียนฉีควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วลื่นไถลลงบนพื้นอย่างช้าๆเขาจ้องเขม็งเฉินเสียน ดวงตามีแสงส่องสว่างแพรวพราวช้าๆ สุดท้ายกล่าวหนึ่งประโยคว่า “ท่าน……หญิงตํ่าช้า……..”เฉินเสียนกุมดาบอยู่ในมือ แสงสะท้อนวาววับกลับ ไม่กล่าวสิ่งใดแล้วกระต
