ผู้คุมมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปมา เวลาต่อมาผู้คุมที่นำอาหารมาก็หมุนตัวกลับออกไปจากคุกเพื่อจัดเตรียมอาหารมาใหม่อีกครั้งและผู้คุมอีกคนหนึ่งได้ยกอาหารบูดเน่าไปให้จ้าวเทียนฉีที่อยู่ห้องด้านข้างจ้าวเทียนฉีเพิ่งจะได้กินไม้แส้ ถึงแม้จะมีชีวิตชีวาสติมากกว่าฉินหรูเหลียง แต่ทั้งตัวนั้นมีรอยเฆี่ยนที่ทำให้ร่างกายอึดอัดไม่สบายตัวด้วยพอผู้คุมเพิ่งจะเข้ามา เขาแสดงชักสีหน้าหยิ่งยโสแล้วกล่าวขึ้นว่า“ไสหัวออกไปให้หมด！แม่ทัพอย่างข้าไม่กินของเช่นนี้ที่ขนาดสัตว์เดรัจฉานมันยังไม่กินเลย！แม่ทัพอย่างข้าเป็นแม่ทัพใหญ่เจิ้นหนานของต้าฉู่ พวกเจ้ากล้าปฏิบัติอย่างไม่เคารพกับแม่ทัพอย่างข้า！”ผู้คุ้มสองคนหันเดินไปทางจ้าวเทียนฉีทีละก้าวๆ จ้าวเทียนฉีเงยหน้าขึ้นเห็นเฉินเสียนกับซูเจ๋อยืนนิ่งเฉยอยู่ด้านนอกประตูคุกจ้าวเทียนฉีกล่าวอย่างไม่พอใจว่า“พวกเจ้าเป็นทูตต้าฉู่ที่มาเจรจาสันติภาพใช่หรือไม่ ยังยืนงงอะไรกันอยู่เล่า หรือว่าจะลืมตามองผู้คุมตํ่าต้อยสองคนดูถูกต้าฉู่เช่นนี้?！ ”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพเจิ้นหนานไม่ใช่ว่าไม่ต้องใช้ทูตเจรจาสันติภาพหรือพวกเขาป้อนข้าวท่าน เกี่ยวข้องอะไรกันกับการดูถูกต้าฉู่ ท่านแม่ทัพกรุณาอย่าเจตนาพูดให้ผู้อื่นตกใจเลย”ได้ฟังเช่นนี้ ผู้คุมทั้งสองคนก็ไม่ได้เกรงกลัวหรือกังวลอะไร จ้าวเทียนฉีไม่ยอมกิน คนหนึ่งใช้นิ้วแยกปากเขาออก อีกคนหนึ่งกำลังจะกรอกเข้าไปด้านใน411
จ้าวเทียนฉีเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้ที่ไห
