นกันเล่า กลิ่นอาหารเน่าบูดทำให้เขาแทบจะอาเจียนออกมา ด้วยเหตุนี้โดยส่วนใหญ่ถูกเขาอาเจียนออกมาเปื้อนพื้นเฉินเสียนกล่าวว่า“เก็บที่อยู่บนพื้นขึ้นมากรอกต่อ จนถึงเขายอมกินทั้งหมดแล้วค่อยหยุด ”“ท่านคนตํ่าช้า！”จ้าวเทียนฉีด่าออกมาทั้งหมดว่า“ท่านอาศัยอำนาจส่วนรวมแก้แค้นส่วนตัว！”เฉินเสียนก้มลงปัดปลายกระโปรง ยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กล่าวขึ้นว่า“ข้าเป็นเพียงองค์หญิงของราชวงศ์ก่อนหน้า คนตํ่าต้อยคำพูดย่อมไม่มีนํ้าหนัก จะมีความแค้นกับท่านแม่ทัพได้ที่ไหนกัน”ไม่นาน ผู้คุมได้ส่งอาหารสดใหม่มา ความอุ่นร้อนยังอยู่เฉินเสียนยกอาหารแล้วนำเข้าไปในห้องขังของฉินหรูเหลียงด้วยตัวเองเธอหน้าไร้ความรู้สึกใช้ช้อนตักอาหาร ยื่นเข้าไปที่ข้างปากของฉินหรูเหลียงไม่ว่าจะส่งเข้าไปในปากเขาอย่างไร เขาก็ยังกัดฟันแน่นไม่อ้าปากเลยเฉินเสียนพูดอย่างเรียบเฉยว่า“ท่านไม่กินก็ได้ อยู่แบบหิวตาย ต้าฉู่ใช้คูเมืองมาแลกเปลี่ยนต้องการนำตัวท่านกลับไป ข้าก็ไม่ได้ถือสาที่สุดท้ายจะแลกศพหนึ่งกลับไป”ฉินหรูเหลียงชะงักงัน ลืมตาขุ่นมัวมองเธอเฉินเสียนก้มหน้าแล้ว ตักข้าวขึ้นมาใหม่ วางทิ้งไว้บนขอบชาม แล้วกล่าวอีกว่า“รอหลังจากกลับไปแล้ว ข้าก็จะฆ่าหลิ่วเหมยอู่ทิ้งซะ แล้วนำมาฝังศพร่วมกับท่าน จวนแม่ทัพมีหลายปากหลายท้องทุกระดับชั้น เมื่อตกตํ่าลงผู้ใกล้ชิดพากันตีจาก เช่นนี้ท่านมีความสุขแล้วใช่หรือไม่?”412
นานมาก จนฉินหรูเหลียงได้เคลื่อนไหวริมฝีปากแห้งนั
