ตลอด ตอนนี้ฉินหรูเหลียงบาดเจ็บหนัก เธอแยกไม่ชัดว่าแท้ที่จริงแล้วเขารู้สึกตัวหรือว่าไม่รู้สึกตัวเฉินเสียนกล่าวอย่างไม่แยแส “ท่านยังมีแรงคว้ามือข้า ดูเหมือนว่าสภาพท่านก็ไม่เลวนะ”ฉินหรูเหลียงชะงักหยุดมือ ต่อมาลืมตาอย่างช้าๆ สายตาอบอุ่นมองบนตัวของเฉินเสียน ในสายตาอึมครึมเย็นชาของเขานั้นสะท้อนแสงสว่างกับเงาออกมาหญิงสาวตรงหน้า กับภาพในความทรงจำของเขาที่เธอคลุมเสื้อให้กับเขาวันนั้น ใบหน้าที่คล้ายคลึงกันกับตอนส่งเขาออกศึกเดินทางแสนไกลต่อมาเขามักจะนึกถึงอยู่เสมอ ไม่มีทางที่จะลืมเลือนเลยหน้าตานางมักจะแสดงความห่างเหินอย่างชัดเจนคล้ายดั่งเพียงแค่เขาคิดมากหน่อย นางก็จะห่างตัวเองออกไปเล็กน้อยด้วยเหตุนี้ เขาจึงควบคุมตัวเองไม่ให้คิดอยู่บ่อยครั้ง408
รอหลังจากเขารบเสร็จแล้วกลับไป เห็นนางปลอดภัยอยู่ที่เรือนเหมือนเดิมต่อให้วันหนึ่งพบหน้ากันไม่กี่ครั้ง ถึงอย่างไรก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ก็เพียงพอแล้วจะคิดว่าการสู้รบเป็นอย่างนี้ที่ไหนกัน เสียเวลาอยู่นานก็ยังไม่จบสิ้นจนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่สามารถกลับไปได้ฉินหรูเหลียงคิดว่าหากรู้ว่าเขารบแพ้ หญิงสาวผู้นั้นต้องมีความสุขบนทุกข์ของผู้อื่นอย่างแน่นอนเลยถึงอย่างไรนางเกลียดเขาเช่นนี้ฉินหรูเหลียงดึงสติกลับมา แล้วสะบัดความคิดมากมายที่ขึ้นมาในสมองออกไปทันที มองเฉินเสียนนานๆอย่างชัดเจน ปล่อยมือออกทันที เขาหลับตาลงอีกครั้ง แล้วกล่าวขึ้นว่า“เป็นท่านจริงๆ”เฉินเสียนพยักหน
