เฉินเสียนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านยังไม่นอน”“ข้านอนแล้ว”“แล้วท่านรู้ได้ยังไงว่าข้ามองท่านอยู่”“ข้าแค่หลับไม่ลึก” เสียงของซูเจ๋อเฉื่อยชาเล็กน้อย “ถ้าท่านยังทำเช่นนี้ ข้าอาจจะทนไม่ไหว”เฉินเสียนพลิกตัว นอนหงาย มองดูกระโจมที่มืดมิด และพึมพำ “ถ้าอย่างนั้นข้าไม่ดูแล้ว ท่านนอนเถอะ”หลังจากนั้นไม่นาน ซูเจ๋อก็ลุกขึ้นนั่ง งอขาเรียวเล็กน้อย วางข้อศอกลงบนเข่า บีบสันจมูก แล้วถอนหายใจเฉินเสียนถาม “อะไรอีกล่ะ?”“นอนไม่หลับแล้ว” เสียงของซูเจ๋อดังก้องอยู่ในหู และมันก็ทำให้ผ่อนคลาย“ข้าควรทำอย่างไรดี ข้าอยากกอดท่าน ท่านปลุกข้า ควรจะต้องรับผิดชอบหน่อยใช่หรือไม่?”“ข้าไม่ได้ปลุกท่าน ท่านตื่นเอง”“แต่ท่านมองมาที่ข้าตลอด”เฉินเสียนโวยวาย “ข้าแค่ดูม่านฝั่งท่าน ท่านคิดไปเอง”“ช่างเถอะ จะพูดไร้สาระกับท่านให้ได้อะไร”373
เฉินเสียนเอนตัวเข้ามา ฟังเสียงของซูเจ๋อที่ลุกขึ้น เขาปัดที่มุมเสื้อผ้าของเขาแล้วเดินเข้ามาพร้อมกับลมเธอได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากร่างกายของซูเจ๋อผสมกับเปลวไฟซูเจ๋อกระซิบ “ทำไมตอนที่ข้าอยู่ไกลๆ ท่านถึงมองไม่หยุด แต่ตอนนี้เมื่อข้าอยู่ต่อหน้าท่าน ท่านกลับไม่กล้ามอง”เฉินเสียนปฏิเสธอย่างไม่มีความมั่นใจ “ใครบอกว่าข้าไม่กล้า ข้าไม่ได้มองจริงๆ”ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาดังข้างหูของเธอ หูของเธอก็ร้อนเขาพูดว่า “ท่านอายหรือ”“ข้าไม่ได้อาย”“อยากรู้ว่าท่านเขินอายหรือไม่ แค่แตะหูท่านดูว่าร้อนหรือเปล่าก็รู้แล้วล่ะ”เฉิ
