นเสียนแอบก่นด่า ซูเจ๋อคนนี้ฉลาดแกมโกงจริงๆ เขาไม่สามารถต้านทานสายตาของเธอได้ ดังนั้นเธอจะต้านทานสัมผัสที่หูจากเขาได้อย่างไร?แน่นอนว่านิ้วอันอบอุ่นของซูเจ๋อสัมผัสไปที่ใลหูของเธอเฉินเสียนสั่นอย่างอ่อนไหวซูเจ๋อกล่าวด้วยนํ้าเสียงที่หนักแน่น “หูร้อนมาก”เฉินเสียนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย หันหลังกลับและยกมือขึ้นเพื่อปัดมือเขาออกดูเหมือนซูเจ๋อกำลังรอให้เธอหันกลับมา เขาคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาในคราวเดียว374
กำมือที่เอวของเธอแน่น เฉินเสียนเข้ามาใกล้อ้อมกอดของเขา นุ่มนวลกว่าเตียงที่เธอนอนอยู่อีกทันใดนั้นเธอก็ดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรน เธอเอาหัวซุกอยู่ระหว่างเสื้อผ้าของเขา หายใจเข้าลึกๆ และพึมพำ “นี่ไม่เหมาะสม”“ไม่เหมาะสมตรงไหน” ซูเจ๋อถาม“มีคนอยู่ข้างนอก”ซูเจ๋อพูดด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบา “คิดแบบนี้ก็ไม่สมควร ไม่เช่นนั้นให้ข้านอนลง?”“…ท่านทำอย่างนั้นเถอะ”หากนอนลง ไม่ง่ายที่จะถูกพบ แต่ก็ยิ่งไม่เหมาะสมโชคดีที่ซูเจ๋อนั่งอยู่ มีราวแขวนเสื้ออยู่ข้างหน้าเขา สำหรับแขวนชุดเกราะและชุดทหารเสื้อกั๊กที่เฉินเสียนสวมในเวลากลางวันแขวนอยู่บนนั้น ซึ่งสามารถบังบางส่วนได้เป็นอย่างดีอ้อมกอดของซูเจ๋อทำให้เฉินเสียนติดใจจนตัวอ่อนระทวยไปหมดราวกับว่าเขาสามารถกอดเธอได้ทั้งคืนแบบนี้จากนั้นมีการเคลื่อนไหวมากมายข้างนอก เปลวไฟยังคงสว่างไสวและส่องแสง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเฉินเสียนถามอย่างงงงั
