ม่ทัพใหญ่ของเย่เหลียงก็อยู่ทางนั้นเช่นกัน ทหารที่ถูกวางยายังไม่ทันได้ยกไปแม่ทัพใหญ่หันหน้ามามองเฉินเสียน：“องค์หญิงจิ้งเสียนหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้เถอะ สถานการณ์การตายนี้น่ากลัวอย่างแปลกประหลาด เพื่อจะได้มิให้องค์หญิงตกใจ”เฉินเสียนเดินขึ้นมาด้านหน้า แล้วพูด：“ข้าดูหน่อยว่าจะแปลกประหลาดสักแค่ไหนกันเชียว”หลังจากที่รอให้กลุ่มคนแยกย้าย หลังจากนั้นก็ยืมแสงไฟมองทหารบนพื้นที่ถูกวางยาพิษ เฉินเสียนก็นิ่งอึ้งไปสีหน้าของทหารม่วงๆเขียวๆ เลือดออกทางทวารทั้งเจ็ด มันน่ากลัวจริงๆ แต่ทว่าลักษณะอาการของการถูกวางยานั้น ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเห็นมาก่อนทหารที่ถูกวางยาถูกยกไปแล้ว แม่ทัพใหญ่มาส่งเฉินเสียนกลับกระโจมด้วยตัวเอง363
ซูเจ๋อพูดออกมาเบาๆ：“มีคนเจตนาจะทำร้ายองค์หญิง คงคิดจะทำลายการเจรจาสงบศึกของทั้งสองอาณาจักร เพื่อไม่ให้เกิดสถานการณ์ที่ไม่ดีต่อองค์หญิงในคืนนี้อีก ข้าว่าข้าอยู่ร่วมกระโจมกับองค์หญิงคงมั่นใจได้มากกว่า อีกอย่างก็เพื่อคุ้มกันอันตรายและดูแลความปลอดภัยขององค์หญิง”ช่วงกลางคืนที่พักผ่อนกระโจมของเฉินเสียนและซูเจ๋อเดิมทีแบ่งแยกจัดการกัน ถึงแม้ว่าจะห่างไม่มาก แต่ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมาคงไม่สามารถมาถึงได้ในทันทีรอบข้างเป็นคนของเย่เหลียงทั้งหมด ถ้าหากไม่มีซูเจ๋ออยู่ข้างๆ ในเวลากลางคืนเฉินเสียนเกรงว่าจะไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสนิทในกองทหารไม่ได้มีความพิถีพิถันอะไรขนาดนั้น ทั้งหมดถูกคิดไว้เพื่อความปลอดภัย
