อีกอย่างที่นี่เป็นผู้ชายทั้งหมด ก่อนที่เฉินเสียนจะมา ไม่มีการแบ่งแยกชายหญิงเลยด้วยซํ้ากระโจมที่เตรียมไว้ให้เฉินเสียนนั้นค่อนข้างกว้างขวาง ด้านในมีเตียงสองเตียงที่สามารถใช้งานได้ ถ้าหากเว้นไว้หนึ่งเตียง ก็คงสิ้นเปลืองน่าดูแม่ทัพใหญ่ก็เลยพูด：“หากองค์หญิงจิ้งเสียนเห็นด้วย ก็ให้ท่านทูตผู้นี้อยู่ร่วมกระโจมกับองค์หญิงเถอะ”เฉินเสียนพยักหน้า：“แบบนี้ก็ดี จะได้ดูแลซึ่งกันและกัน”หลังจากนั้นเฉินเสียนก็กลับมาที่กระโจมก่อน แสงเทียนจากตะเกียงในกระโจมมีสีเหลืองจางๆ ค่อนข้างสลัวเธอมองเตียงที่เรียบง่ายทั้งสอง ผ้าปูที่นอนถูกปูไว้ด้านบนพอถูไถ364
ผ้าปูที่นอนในกองทหารที่ใช้ตลอดทั้งปี ไม่มีทางที่จะสะอาดมาก อีกอย่างไส้ฝ้ายด้านในถูกกดทับจนแบน ทั้งทื่อทั้งแข็ง อย่างกับก้อนปูนเฉินเสียนจัดการเตียง คืนนี้ต้องนอนทั้งคืน เธอก็อยากให้ตัวเองและซูเจ๋อสามารถนอนได้อย่างสบายขณะที่ซูเจ๋อเปิดม่านกระโจมเข้ามานั้น เห็นว่าเฉินเสียนกำลังยุ่งอยู่ เลยไม่ส่งเสียงรบกวนชั่วคราว แค่มองไปที่เธออย่างเงียบๆเฉินเสียนยืนขึ้น หันกลับมามองเขา แล้วนิ่งอึ้งไป：“เข้ามาทำไมไม่ส่งเสียง?”ซูเจ๋อ：“จู่ๆท่านก็ทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้าน”สีหน้าอ่อนโยนของเฉินเสียน จู่ๆก็หดหู่ลงเล็กน้อยตอนนี้มาคิดดู เมื่อก่อนวันที่เธอพักอยู่ในจวนแม่ทัพ ที่นั่นไม่สามารถนับได้ว่าเป็นบ้านจริงๆ อย่างมากก็แค่หอพักอาศัยเพราะเธอไม่เคยรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นต้องสร้างบ้านห
