นึ่งหลังกับคนที่อยากอยู่ด้วย สร้างครอบครัวด้วยกัน ถึงจะนับได้ว่าเป็นบ้านล่ะมั้งคนๆนั้นทั้งๆที่อยู่ตรงหน้า แต่ดูแล้วเหมือนว่าจะไกลแสนไกลเพราะฉะนั้นเฉินเสียนทำได้แค่หัวเราะแล้วพูด：“ท่านคิดมากไปแล้ว ข้าก็แค่เห็นผ้าปูที่นอนนี่แข็งทื่อเกิน ก็เลยสะบัดสักหน่อย เวลานอนจะได้ไม่เหมือนนอนอยู่บนแผ่นปูน”365
ในมือซูเจ๋อถือกานํ้า เทนํ้าให้เฉินเสียนหนึ่งแก้วแล้วพูดขึ้น：“หิวแล้วหรือไม่คืนนี้มีแค่นํ้าแก้หิว รอพรุ่งนี้พอถึงเมืองชายแดนเย่เหลียงค่อยทานอาหาร”เธอถือแก้วนํ้าด้วยมือทั้งสองข้างแล้วนั่งลง จิบสองคำแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง：“เมื่อครู่ทหารคนนั้นพิษที่ถูกวางยาคือพิษสั่วเชียนโหว”“อืม ท่านมองออกสินะ”เฉินเสียนไตร่ตรอง：“ที่ข้ารู้ในตอนนี้ คนเดียวที่เกี่ยวพันกับยาพิษนี้ ก็มีแค่หลิ่วเหมยอู่กับพี่ชายของนางหลิ่วเฉียนเฮ้อ”เมื่อพูดออกมาเฉินเสียนก็นิ่งไปชั่วขณะ มองไปยังซูเจ๋อ เห็นว่าสีหน้าเขาเรียบเฉย ไม่แปลกใจเลยสักนิด：“เป็นหลิ่วเฉียนเฮ้อ?”ซูเจ๋อ：“เขาอยู่ในค่ายทหาร ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยากจะฆ่าท่าน หรือว่าอยากจะฆ่าข้า ดังนั้นคืนนี้พวกเราอยู่ด้วยกันน่าจะดีกว่า”มิน่าล่ะตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันในสนามรบจนมาถึงค่ายทหารเย่เหลียง เฉินเสียนรู้สึกมาตลอดว่ามีสายตาคู่หนึ่งตามเธอ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจถึงว่าล่ะ ซูเจ๋อพูดว่าคู่แค้นเก่าเฉินเสียนชำเลืองมองเขา：“ทำไมท่านไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ท่านรู้นานแล้วหรือว่าเขามาหลบภัยใน
