าค่อยๆง้างธนูสุดกำลัง ลูกธนูที่แหลมคมกำลังรอที่จะยิงออกไปเมื่อลูกธนูถูกยิงออกไป ก็เท่ากับว่าเป็นสัญลักษณ์การประกาศเปิดสงครามหลิ่วเฉียนเฮ้อมองสถานการณ์ แล้วง้างธนูเช่นกัน เขากับแม่ทัพใหญ่เย่เหลียงทั้งสอง คนหนึ่งเล็งธนูไปที่ซูเจ๋อ คนหนึ่งเล็งไปที่เฉินเสียนการที่สามารถกำจัดศัตรูทั้งสองที่ชายแดนได้ สำหรับหลิ่วเฉียนเฮ้อแล้วเป็นผลประโยชน์ที่ได้มานอกเหนือความคาดหมายซูเจ๋อหรี่ตา ในอากาศก็เต็มไปด้วยไอแห่งการสังหารในขณะที่ฝั่งเย่เหลียงกำลังจะยิงธนูมา จู่ๆซูเจ๋อก็พูดออกมา เสียงของเขาใสและหนักแน่น ฟังแล้วเหมือนนํ้าที่สามารถจุได้ทุกสรรพสิ่ง แต่ก็เหมือนทหารบนสนามรบที่มีพลังทำลายล้างอันแข็งแกร่ง：“จิ้งเสียนเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของจักรพรรดิและจักรพรรดินีที่สิ้นพราชนม์ไปแล้วของต้าฉู่ และจักรพรรดินีของต้าฉู่ที่สิ้นพราชนม์ไปแล้วนั้นเป็นธิดาบุญธรรมของจักรพรรดิเป่ยเซี่ย ดังนั้น ในปีนั้นได้อภิเษกสมรสในนามพระธิดาบุญธรรมแห่งเป่ยเซี่ยเพื่อสัมพันธภาพของทั้งสองอาณาจักร”351
คำพูดของซูเจ๋อที่ขว้างออกไปนั้นแพรวพราวดั่งหยกเฉินเสียนหันหน้าไปด้านข้าง มองเขาด้วยความตกใจเธอไม่เคยรู้มาก่อน องค์หญิงตกอับในราชวงศ์ก่อนอย่างเธอมีตำแหน่งสำคัญเช่นนี้ด้วยวันนี้ถ้าหากมิใช่ซูเจ๋อพูดขึ้นมา เกรงว่าน้อยคนนักที่จำได้ เช่นนั้นจักรพรรดินีที่สิ้นพราชนม์ไปแล้วหลายปีก็คือพระธิดาบุญธรรมที่อภิเษกไปอยู่ในพื้นที่ไกลโพ้นเสียงของเขาไม่ได้ล
