ดลงเลยแม้แต่นิด：“เช่นนั้น ผู้ใดจะกล่าวอีกว่าจิ้งเสียนเป็นองค์หญิงที่ไร้ซึ่งประโยชน์”คำพูดของซูเจ๋อเหมือนหินหนึ่งก้อนที่ซัดคลื่นลูกใหญ่ใส่ถ้าหากนี่เป็นบุญคุณและความแค้นของต้าฉู่กับเย่เหลียง เช่นนั้นก็เข้าใจได้อย่างมากก็บาดเจ็บทั้งสองฝ่ายในมือแม่ทัพใหญ่เย่เหลียงหยุดลง ไตร่ตรอง แล้ววางคันธนูลงจากมือสถานการณ์แบบนี้เขาไม่สามารถตัดสินใจได้ จำเป็นต้องได้รับคำสั่งจากจักรพรรดิเย่เหลียงแต่หลิ่วเฉียนเฮ้อจะปล่อยไปเช่นนี้ได้อย่างไร ลูกธนูอยู่ที่สายแล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้สู้รบ ไม่สามารถหยุดไว้แค่นี้ได้จริงๆฆ่าเฉินเสียนไม่ได้ เช่นนั้นเขาก็ฆ่าซูเจ๋อก่อนแล้วกัน！เขาไม่รอให้แม่ทัพเย่เหลียงออกคำสั่งวางมือ เขาเล็งซูเจ๋อแล้วปล่อยมือ ยิงลูกธนูออกไปอย่างรวดเร็ว352
ในเวลานี้อยากจะขวางไว้ก็ไม่ทันการแล้ว แม่ทัพใหญ่เย่เหลียงตะโกนเสียงดัง：“ในสนามรบจะตามใจเจ้าได้อย่างไรกัน บังอาจ！”หลิ่วเฉียนเฮ้อก้มหน้ารับโทษ：“ข้ามือลื่นชั่วขณะ ท่านแม่ทัพโปรดลงโทษ！”ลูกธนูนั้นพุ่งผ่านอากาศมา ออกมาจากฉากที่มีผู้คนแน่นขนัดด้วยความเร็วแสง ชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าใจของเฉินเสียนเป็นกังวลขึ้นมาทันที เธอผลักซูเจ๋อไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ：“ระวัง！”ซูเจ๋อดูเหมือนว่าจะจดจ่ออยู่กับสถานการณ์สงคราม แต่ในความเป็นจริงเขาจะไม่มีการเตรียมป้องกันได้อย่างไรเฉินเสียนอยู่ในสนามรบด้วยกันกับเขา เขาต้องทำสมาธิสูงมาก ไม่เคยหละหลวมไม่ต้องพูดถึงเลยว่าปกติลูก
