่าน”338
เฉินเสียนไม่รู้ว่าตัวเองนั้นกลับมาจากระเบียงทางเดินได้อย่างไร พริบตาเดียวก็กลับมาที่ห้องแล้วเฮ่อโยวถืออาหารกลับมา ทานไปด้วยถามด้านนอกไปด้วย：“เฉินเสียนล่ะ?”ซูเจ๋อตอบอย่างเฉยเมย：“พระองค์กลับห้องไปพักแล้ว”เฮ่อโยว：“ข้าอุตส่าห์เอาหมั่นโถวมาสองลูก”“เจ้ากินเองเถอะ”เฮ่อโยวพูดอย่างคับแค้นใจ：“พวกท่านได้กินของอร่อย แน่นอนย่อมสบายอยู่แล้วสิ ข้าได้แค่กินหมั่นโถวที่เย็นชืดลูกนี้……”เฉินเสียนนอนอยู่บนเตียง ทั้งๆที่ถึงเวลานอนแล้ว แต่เธอก็ยังคงพยายามที่จะให้ตัวเองกระปรี้ประเปร่าขึ้นมาสักหน่อยเห้อ？แต่ก่อนใช่ว่าจะไม่เคยจูบ ทำไมเธอต้องหนีด้วย?มีแค่เฉพาะตอนจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะมีปฏิกิริยาที่ชัดเจนขนาดนี้ไม่สิ เธอไม่ได้หนี เธอแค่กลับห้องมานอน！แต่ท่าทางของเธอมันเร็วเกินไปเห็นชัดๆว่าหนี！จบแล้ว ความฉลาดของเธอเห็นได้ชัดว่ากำลังลดลง！แต่ว่าเมื่อได้ฟังคำพูดของเฮ่อโยวที่นอกประตู เฉินเสียนก็รู้สึกว่าน่าขันงานเลี้ยงแบบนั้น ไม่ใช่สถานที่ที่มีของอร่อยให้กินเลยแม้แต่นิด เธอกับซูเจ๋อไม่ได้กินอะไรด้วยซํ้า โชคดีที่เฮ่อโยวไม่ได้ไปเพราะนอนหลับ ไม่เช่นนั้นอาจจะยุ่งยากมากไปกว่านี้339
เฉินเสียนไม่รู้ว่าหลับไปเมื่อไรบางทีคืนนี้เป็นคืนที่วุ่นวายคืนหนึ่ง แต่เธอก็ยังนอนหลับสบายเวลานี้เมืองชายแดนของเย่เหลียงได้จุดไฟสงครามขึ้นมาจ้าวเทียนฉีนำทหารไปซุ่มโจมตีเย่เหลียง เดิมทีเป็นเรื่องลับเฉพาะในกลุ่มทหาร คนนอกไม่สามารถร้
