ูด：“จริงสิ คืนนี้ไม่ใช่ว่ามีงานเลี้ยงรับแขกหรอกหรือ ทำไมพวกเรายังไม่ไปกัน?”ซูเจ๋อ：“ตอนที่ไปลืมเรียกเจ้า พวกข้าทานกันแล้ว”เฮ่อโยวเต็มไปด้วยความแค้นใจ：“ทำไมพวกท่านไม่เรียกข้า！”“เพราะเจ้านอนหลับลึกเหมือนตายไง”ทำอย่างไรดี พอคิดว่าตัวเองยังไม่ได้ทานมื้อคํ่า เฮ่อโยวก็ยิ่งรู้สึกหิวขึ้นไปอีกเขารีบไปหาอะไรทานที่หลังครัว337
ซูเจ๋อพูดไม่กี่ประโยคก็ทำให้เขาออกไปได้ ตอนนี้ที่ระเบียงทางเดินก็เหลือแค่เขากับเฉินเสียนสองคนครั้งนี้ซูเจ๋อมองเฉินเสียนที่ทำหน้ารังเกียจก้อนนํ้าแข็งในมือเขาด้วยท่าทางจริงจัง：“นํ้าแข็งก้อนนี้หามาจากที่อื่น ท่านวางใจที่จะใช้เถอะ”เฉินเสียนจ้องเขาอย่างโกรธแค้นหลังจากที่ประคบเย็นไป ซูเจ๋อเอายาทาที่เตรียมไว้นานแล้ว ทาจุดที่เฉินเสียนเจ็บอย่างเบามือเฉินเสียนถามอย่างไม่สบายใจ：“ข้าเป็นแบบนี้ดูไม่ดีใช่หรือไม่?”“ไม่เลย”“ท่านล้อข้า”ซูเจ๋อมองตาเธอลึกลงไป จู่ๆก็ยื่นหน้าก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากของเธอสัมผัสและลมหายใจที่อุ่นนั้น จู่ๆก็ครอบครองทุกส่วนบนใบหน้าของเฉินเสียนอย่างไม่ทันได้ป้องกันเลยสักนิดเธอประหม่าขึ้นมา ทั้งตัวแข็งทื่อถึงแม้ว่าเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ กลับทำให้ใจของเธอเต้นอย่างบ้าคลั่งเหมือนจะระเบิดออกมาแต่แค่ไม่นาน ซูเจ๋ออยากจะลิ้มรสมันอีกครั้งตั้งนานแล้ว เลือดในร่างกายของเขาพลุ่งพล่าน แต่ก็ข่มอารมณ์ไว้ เสียงของเขาแหบพร่า พูดออกมาจนทำให้หูของเฉินเสียนแดงด้วยความเขินอาย：“ข้าไม่ได้ล้อท
