ิดเสียงโครมครามแว่วมาจากด้านบน พลางทำลายบทสนทนาของทั้งคู่ยามนี้เถ้าแก่โรงเหล้าเดินอาดๆเข้ามาพร้อมกับเจือความขอโทษไว้ในที ก่อนจะกล่าวว่า “ขออภัยท่านทั้งสองด้วยขอรับ ห้องใต้หลังคามีหนูขอรับ หวังว่าคงไม่รบกวนการรับประทานอาหารนะขอรับ”เฉินเสียนดึงสติกลับจากความหนักอึ้ง พลางกล่าวว่า “ฟังจากเสียงแล้ว คงไม่ใช่หนูตัวเดียว แต่เป็นหนูฝูงหนึ่ง”307
เถ้าแก่กล่าวว่า “หนูพวกนี้เจ้าเล่ห์ขอรับ หารังพวกมันไม่เจอ ดังนั้นจึงออกมาก่อกวนเป็นประจำขอรับ”“ง่ายมาก เพียงแค่ท่านเลี้ยงแมวสักตัวก็สิ้นเรื่อง”เถ้าแก่กล่าว “ท่านกล่าวถูกยิ่งนัก รอให้สงครามจบสิ้นเสียก่อน ข้าจะไปอ้◌ุมแมวมาเลี้ยงขอรับ”เฉินเสียนไม่ได้เอ่ยอะไรกับเถ้าแก่ต่อ ปรายตามองซูเจ๋อเพื่อจะเปิดฉากสนทนาต่อ แต่ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากที่ใดผ่านไปสักพัก เถ้าแก่ยกเหล้าหมักสับปะรดออกจากครัวมาวางไว้บนโต๊ะพร้อมกับกล่าวว่า “เหล้าขวดนี้ไม่คิดเงินขอรับ ใช้ชดเชยที่หนูก่อความรำคาญใจให้ขอรับ”เฉินเสียนคิดจะยกขวดเหล้ามาริน ด้านนอกพลันเกิดเสียงโลหะเสียดสี โดยเป็นชุดเกาะทหารนั่นเอง ทั้งยังมีเสียงฝีเท้าหนักอันเร่งรีบที่อยู่ภายใต้ความว่◌ุนวายอีกด้วยสีหน้าเถ้าแก่เคร่งขรึม ย้ายเท้าไปยังรินหน้าต่าง ก่อนจะแหวกม่านดูเหตุการณ์ด้านนอกเมื่อเห็นขบวนทหารยาวเหยียดเดินผ่านในท้องถนน ทั้งที่อยู่ใต้พระอาทิตย์อันร้อนระอุปานนี้ แต่กลับมีไอเย็นยะเยือกอบอวลไปทั่วบริเวณเถ้าแก่เบือนหน้ากลับมาถ
