ามลุ่มลึกเขากล่าวแย้มยิ้ม “ในสายตาท่าน ข้าเก่งปานนั้นเลยหรือ”เฉินเสียนเอ่ยแบบไม่เกรงใจ “เก่งเหนือกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”ซูเจ๋อกล่าวเสียงเบา “หากศึกครานี้ฉินหรูเหลียงเป็นฝ่ายชนะ จะเป็นการไร้ประโยชน์โดยแท้”เมื่อเสวนามาถึงจุดนี้ เฉินเสียนพลันมั่นใจได้ว่าทุกอย่างเกี่ยวข้องกับเขาโดยปริยายสาเหตุที่ฉินหรูเหลียงพ่ายแพ้สงคราม ไม่ใช่เพราะเขาถูกตัดแขนทิ้งหนึ่งข้างยิ่งไม่ใช่จ้าวเทียนฉีจงใจทำผิดพลาดโดยปล่อยข่าวความลับทางการทหารเด็ดขาดหากแต่เป็นซูเจ๋อที่เข้าใจนิสัยใจคอของจ้าวเทียนฉีอย่างดิบดี บวกกับรู้กลอุบายของฉินหรูเหลียงอย่างถ่องแท้ ดังนั้นจึงง่ายต่อการอนุมานสถานการณ์สงครามของทั้งสองแคว้น306
ยามนั้นเหลียนชิงโจวอยู่ในเขตชายแดนอันไกลโพ้น ซึ่งยังไม่ทันเริ่มสงครามโกลาหลของทั้งสองแคว้น เขาก็วางหลุมพรางเสร็จสรรพจากนั้นทั้งสองก็เข้าสู่ความเงียบงันชั่วคราวเมื่อเฉินเสียนสามารถไขปริศนาและค่อยๆรู้จักซูเจ๋อทีละก้าวได้สำเร็จ ผลปรากฏว่าไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดซูเจ๋อถามเธอเสียงเรียบ “พออยู่กับข้าเนิ่นนาน จนล้วงความลับขอข้าได้แล้วท่านก็ยิ่งรู้สึกว่าข้าน่ากลัวใช่หรือไม่?”เฉินเสียนเอ่ยแบบขอไปที “ไม่ขนาดนั้น”เธอเพียงแค่รู้สึกไม่เบาใจเท่านั้นเขากล่าว “หรือข้าเหมาะที่จะอยู่เพียงผู้เดียว ข้าก็รู้สึกผิดที่ให้ท่านรับรู้เรื่องราวสกปรกพวกนี้”หัวใจเฉินเสียนสั่นคลอน จู่ๆก็รู้สึกหนักอึ้งอย่างทรมานเธอคิดจะอ้าปากพูด ทันใดนั้นเก
