ํ้าแข็งขนาดใหญ่พอสมควร ภายในมีโลงนํ้าแข็งซึ่งเป็นประกายแวววาวจัดวางไว้ ทันทีที่เดินลงไป ความเย็นเยือกก็ปะทะเข้ามาที่ใบหน้าเยียบเย็นเข้าไปถึงขั้วกระดูกปัจจัยที่นี่มีจำกัด ไม่มีเสื้อคลุมเตรียมไว้ให้องค์หญิง มีเพียงแต่ผ้าสักหลาดผืนใหญ่ โชคดีที่ซูเจ๋อเตรียมผ้าสักหลาดผืนใหญ่พาดแขนติดมาด้วย เขาจึงพาดลงบนไหล่ของเฉินเสียนเมื่ออยู่ในอุโมงค์นํ้าแข็งไม่ทันไรเฮ่อโยวก็หนาวจนตัวสั่น เขาเหลือบมองผ้าสักหลาดที่ซูเจ๋อคลุมให้เฉินเสียนและเอ่ยอย่างอิจฉาว่า “หากรู้ตั้งแต่แรกว่าที่นี่หนาว เหตุใดท่านจึงไม่หยิบมาอีกสักสองสามผืนเล่า”ซูเจ๋อหยิบผ้ามาเพียงผืนเดียว และเขาก็ไม่ได้เอามาใช้เองเมื่อเห็นดังนั้น แม่ทัพโฮ้วจึงปลดผ้าสักหลาดจากชุดเกราะให้เฮ่อโยวพร้อมกล่าวว่า “คุณชายรับของข้าไปใช้เถิด ข้าอยู่กับความรุนแรงป่าเถื่อนตลอดทั้งปีจนเคยชิน จึงไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้เพื่อรับมือกับความหนาวเหน็บ”เฮ่อโยวรีบรับมาห่อตัวไว้และเอ่ยว่า “ขอบใจแม่ทัพโฮ้วยิ่งนัก”มีโลงนํ้าแข็งมากกว่าสิบโลงถูกเก็บไว้ที่นี่ แต่ละโลงมีศพอยู่ในนั้น บางศพใบหน้าไม่เหลือเค้าเดิม แต่บางศพยังพอระบุใบหน้าได้แม่ทัพโฮ้วกล่าวอย่างหดหู่ว่าศพเหล่านี้ล้วนเป็นนายทหารที่ตายในสนามรบรอจนพ้นช่วงแห่งสงคราม พวกเขาจะถูกส่งกลับไปยังบ้านเกิดเพื่อประกอบพิธีฝังศพ290
มีนายทหารสองสามคนในนี้ที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา แม่ทัพโฮ้วยกมือขึ้นลูบโลงนํ้าแข็งอย่างสลดใจอยู่ชั่ว
