วกเดียวกันคือแม่ทัพและทหารที่สู้รบในสงคราม เจ้าจะไร้ประโยชน์ก็ช่าง แต่จะทำให้พวกเขาคิดว่าข้าไร้ประโยชน์ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นพวกนั้นจะยิ่งดูถูกพวกเรามากไปกว่านี้”ภายในลานแห่งนี้มีพืชพรรณอุดมสมบูรณ์ ที่ลานเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีและอากาศก็ดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยการที่แม่ทัพโฮ้วจัดการให้พวกเขาได้พักอยู่ที่ลานแห่งนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากหลังจากอาเจียนจนหมด ทั้งสองก็ยืดตัวขึ้นมาและหันไปมองซูเจ๋อแสงจากโคมไฟทำให้ช่วงเวลายามคํ่าคืนภายในลานกลายเป็นสีเทาสลัว และเขาก็ยืนอยู่ใต้โคมไฟราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเฉินเสียนชื่นชมในความอดทนอันน่าทึ่งของเขาและเอ่ยอย่างไม่รู้จะพูดอะไรว่า “ซูเจ๋อ กลิ่นอันไม่พึงประสงค์นี้ไม่ได้ทำให้ท่านรู้สึกพะอืดพะอมสักนิดเลยหรือ”282
ซูเจ๋อกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ข้าค่อนข้างปรับตัวได้”แม้จะไม่ทันเห็นด้วยตาของตัวเอง แต่เขาก็จินตนาการได้ถึงกลิ่นคาวเลือดและการเข่นฆ่าในสนามรบ ไม่ว่าจะสูญเสียไปกี่ชีวิต ไม่ว่าจะต้องหลั่งเลือดไปมากแค่ไหน สำหรับเขามันก็ไม่ต่างอะไรกับเมื่อวานเขาคุ้นเคยกับมันแล้วทั้งสามคนกลับไปที่ห้องเพื่อล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็มีคนนำอาหารมาให้กินหลังจากล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาดก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอีกครั้ง แม้แต่กับกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ก็ยังรู้สึกว่าอดทนได้มากกว่าเดิมเพียงแค่ปิดประตูก็แทบจะไม่มีกลิ่นหลงเหลืออาหารบนโต๊ะเป็นชาธรรมดาและอาหารง่ายๆ ซึ่งถือว่าเป็นอาหารที่ดีแ
