“เฮอะ ทำเองก็ทำเอง”ขณะที่เฉินเสียนกำลังกัดอาหารแห้ง ซูเจ๋อก็กัดอีกสองคำเขาก็ได้พูดขึ้นอีก “ขายังปวด?”เฉินเสียนพยักหน้า“บางทีหนังอาจจะถลอก สักพักค่อยทายา” ซูเจ๋อหยิบยาที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมาแล้วยื่นให้เฉินเสียนเฉินเสียนกระแอม “จะทาอย่างไร?”“ทำไม่เป็น? ต้องการให้ข้าช่วยท่านไหม?”เฉินเสียนจ้องไปที่เขา “ข้าทำเป็นแน่นอน! แต่ว่าพวกท่านอยู่ที่นี้ข้าจะทายาอย่างไร?”เฉินเสียนเองก็อยากจะทายามาก เพื่อให้รอยถลอกด้านในหายเร็วๆ มิเช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าต้องขี่ม้าเดินทางต่อไปมันจะต้องถูกทรมานมากแน่ภายใต้สถานการณ์นี้ เฮ่อโยวและซูเจ๋อได้หลบออกไปแม้ว่าจะหลบออกไปแล้ว แต่จะปล่อยให้เฉินเสียนถอดกางเกงใส่ยาที่บนภูเขาตามลำพัง…….มันก็รู้สึกแปลกๆสุดท้ายยังคงเป็นเฮ่อโยวที่จะหนีไปพร้อมกับข้ออ้างที่ว่าจะไปทำธุระ แต่ปล่อยให้ซูเจ๋ออยู่ที่นี่267
เฉินเสียนถาม “ท่านไม่ไปทำธุระรึ?”“ข้าไม่รีบ”เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเป็นบ้า ซูเจ๋อยิ้ม แล้วนั่งหันหลังให้ “ข้าอยู่ที่นี่จะอยู่เพื่อคุ้มกันท่าน ท่านสามารถนั่งพิงหลังข้าได้ ข้ามองไม่เห็น”ซูเจ๋อหันหลังเพียงแค่ปิดกั้นเปลวไฟ เฉินเสียนนั่งพิงอยู่หลังของเขารู้สึกปลอดภัยอย่างสุดที่จะพรรณนาด้านหนึ่งเธอได้นิ่งพิงหลังเขา อีกด้านเปิดยาขึ้นมาดม แล้วพูดว่า “ถ้าสักพักท่านหันหน้ามามองจะทำอย่างไร?”ซูเจ๋อพูด “นอกจากท่านต้องการให้ข้าช่วย”“ถ้าท่านกล้าหันมามอง ข้าจะทำให้ท่านตาบอด” เฉินเสียนขู่เ
