แม้ว่าเฉินเสียนจะไม่ได้เป็นภรรยาของแม่ทัพก็ตาม เฮ่อโยวคิดว่า เธอก็ไม่สามารถอยู่กับท่านบัณฑิตได้เช่นกันไม่ต้องพูดถึงว่าในอดีตมีความเป็นไปได้น้อย และในอนาคตคงจะเป็นไปไม่ได้เฮ่อโยวแค่คิดว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีอยู่จริง และเขาไม่เคยรู้เลยว่าพวกเขาปิดซ่อนอะไรอยู่เมื่อเฉินเสียนเข้ามาในห้องได้พูดกับเฮ่อโยวอีกครั้งว่า “เฮ่อโยว ช่วยเก็บเป็นความลับให้ข้าได้ไหม?”“อะไร?”“ซูเจ๋อ ปล่อยให้เขาเก็บความประทับใจที่เคยมีของเมื่อวาน จงลืมสิ่งที่เจ้าเห็นทุกสิ่งทุกอย่างในคืนนั้นซะ”“แท้จริงแล้วท่านก็รู้ว่าเขาปิดซ่อนอยู่ลึกๆ” เฮ่อโยวพูดว่า “เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ข้าไม่อยากทำให้ท่านผิดหวัง และไม่อยากให้ท่านมีปัญหา ข้าจะลืมมัน”เฉินเสียนโค้งริมฝีปากและยิ้ม แล้วพูดว่า “เชื่อข้าเถอะ ให้เจ้าลืมมันก็เพราะไม่อยากให้เจ้ามีปัญหา”เฮ่อโยวดูเหมือนเข้าใจแต่ไม่เข้าใจสองสามวันถัดมา บาดแผลของซูเจ๋อดีขึ้นมาก ทั้งสามคนรักษาจิตใจให้ดีอีกครั้ง แล้วได้ต่อม้าเดินทางไปทางใต้261
ในระหว่างการเดินทางสามถึงห้าวัน หนึ่งวันม้าเร็วสามารถผ่านเมืองต่างๆ ได้มากกว่าสองเมือง จึงได้เปลี่ยนม้าในเมืองแล้วค่อยเดินทางต่อเฉินเสียนใช้เวลาเกือบทั้งวันบนหลังม้าในช่วงกลางวันแดดจัด เธอสวมหมวกคลุมด้วยผ้า และอยู่บนหลังม้าก็โยกจนเวียนศีรษะ เมื่อท้องฟ้าได้มืดลงแต่ยังไม่ถึงเมืองถัดไป จึงต้องได้พักอยู่ข้างนอกสามชีวิตกับกองไฟขนาดเล็กหนึ่งกอง และการกระทำที่ไม่ใ
