ล้วเมื่อมาอยู่ในกองทัพ แต่เห็นได้ชัดว่าเฉินเสียนกับเฮ่อโยวที่เพิ่งอาเจียนไปเมื่อครู่ไม่ได้มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อยเฮ่อโยวกินข้าวไปเพียงสองสามคำก็กลับไปนอนที่ห้องด้วยความง่วงงุนตลอดสองสามวันที่ผ่านมาพวกเขาต้องเร่งเดินทางจนไม่ได้นอนหลับสบายเลยสักวันซูเจ๋อรินชาและส่งถ้วยให้เฉินเสียน จากนั้นจึงกล่าวว่า “ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้วหรือยัง”เฉินเสียนประคองถ้วยชาขึ้นมาจิบ มันเป็นชารสชาติอ่อนๆ จากนั้นเธอจึงพยักหน้า“ท่านอยากถามอะไรหรือ”283
เฉินเสียนเงยหน้ามองเขา “ดูเหมือนท่านจะรู้ว่าข้ามีบางอย่างจะถามท่าน ถ้าเช่นนั้นท่านจะต้องรู้แน่ๆ ว่าข้าอยากถามเรื่องอะไร”“เกี่ยวกับแม่ทัพโฮ้ว?” ซูเจ๋อเอ่ยเบาๆเฉินเสียนถามว่า “แม่ทัพโฮ้ว… เป็นข้าราชบริพารเก่าของราชวงศ์ก่อนใช่ไหมวันนี้ข้าเห็นว่าท่านกับเขาไม่เหมือนคนเพิ่งรู้จักกันครั้งแรก ท่าทีที่เขามีต่อท่านก็แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด”“แม่ทัพโฮ้วเคยเป็นข้าราชบริพารของจักรพรรดิองค์ก่อน แม้จะรักษาการณ์อยู่ในยามที่เกิดความวุ่นวายทางการเมืองและถูกส่งมาป้องกันอยู่ที่ชายแดน ทว่าเขาก็ไม่ได้มีอำนาจอย่างแท้จริง”“อำนาจที่แท้จริงตกอยู่ในมือของแม่ทัพใหญ่เจิ้นหนาน ที่เจอในวันนี้”“จ้าวเทียนฉีเป็นนายทหารที่ได้รับการแต่งตั้งจากจักรพรรดิ เขากุมอำนาจของกองกำลังทหารที่ชายแดนไว้ในมือเพื่อปราบปรามนายทหารผู้เป็นขุนนางแห่งราชวงศ์ก่อน” ซูเจ๋อกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หลังจากความวุ่นวายทา
