านมีความปลอดภัยมาก เรื่องนี้ท่านสามารถวางใจได้”เฮ่อโยวนึกขึ้นได้ครู่หนึ่ง แล้วจ้องเขม็ง “ท่านไม่ชอบข้าที่น่าเกลียดงั้นหรือ?อย่างน้อยคุณชายน้อยอย่างข้าก็เป็นคนที่สง่างามเช่นกัน!”ซูเจ๋อพูดเบาๆ “ถ้าข้าไม่ได้ไม่ชอบท่าน ตอนนี้ท่านควรที่จะต้องกลัวแล้ว”เมื่อฟังการสนทนาระหว่างซูเจ๋อและเฮ่อโยว เฉินเสียนเอาขาไขว้ด้านข้างก็ยิ้มอย่างไร้ความปรานีเฮ่อโยวคนที่ทำตัวแปลกๆ ได้กลับมาแล้ว อย่างน้อยบนสีหน้าก็เป็นแบบนี้ทางยังต้องเดินไป วันเวลาต้องผ่านไปทุกวัน ความเศร้าโศกเสียใจทั้งหมดนั้นถูกเขาเก็บไว้แล้ว และด้วยเศษเล็กเศษน้อยที่เกี่ยวข้องเหล่านั้น ถูกเก็บไว้อย่างดีในก้นบึ้งของหัวใจเขาได้โตขึ้นทุกวัน264
นอกจากนี้ เฉินเสียนพบว่าเมื่อซูเจ๋อกำลังพูดกับเฮ่อโยวอย่างจริงจัง ได้สะกิดเสียงหัวเราะของเธออย่างอธิบายไม่ถูกสุดท้ายรอยยิ้มนี้จึงดึงดูดให้ซูเจ๋อและเฮ่อโยวต่างมองเข้ามาไฟในดวงตาของซูเจ๋อพุ่งขึ้นเล็กน้อย จ้องมองไปที่ขาเฉินเสียนที่กางออกอย่างคาดไม่ถึง และพูดว่า “ท่านนั่งดีๆ ได้ไหม?”เฉินเสียนพูดว่า “ข้าก็อยาก แต่ขาข้าปวดมาก”เฮ่อโยวถามขึ้นว่า “เฉินเสียน เมื่อครู่นี้ท่านหัวเราอะไร? ท่านคิดว่าข้าน่าเกลียดมากรึ?”เฉินเสียนทำสีหน้าที่เคร่มขรึม “ไม่ใช่ไม่ใช่ ไม่ใช่จริงๆ เจ้าสง่างามมาก”เฮ่อโยวเบิกตากว้าง เหลือบมองซูเจ๋ออย่างดูถูก และพูดด้วยความโกรธ“แล้วข้าจะเปรียบเทียบกับเขา เป็นอย่างไร?”เฉินเสียนไอและพูดขัดต่อเจตจำ
