ซูเจ๋อดูเหมือนจะกึ่งหับกึ่งตื่น ทันใดนั้น มีนํ้าเสียงเหนื่อยๆ อยู่ในเสียงของเขา และพูดว่า “อาเสียน ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองนอนหลับใหลจนตายไป ท่านก็ควรพักผ่อนบ้าง”เฉินเสียนพูดว่า “ข้าจะเฝ้าท่าน ท่านนอนให้สบายเถอะ แต่เมื่อข้าเรียกท่านต้องตอบกลับข้านะ”มุมปากของซูเจ๋อยกขึ้นด้วยอารมณ์ที่มีความสุข “ข้ารู้ว่าท่านเฝ้าข้า ข้าก็ไม่มีอารมณ์นอน หรือไม่ ท่านไปดูเฮ่อโยวสักหน่อย”เฉินเสียนคิด แล้วพูดว่า “แบบนี้ก็ดี”เธอหันกลับไปมองพื้นที่ว่างด้านนั้น เฮ่อโยวนั่งอยู่ที่นั่นคนเดียว และกอดชิงซิ่งอย่างดื้อรั้นเขาทำความสะอาดให้ชิงซิ่งจนสะอาดสะอ้าน แต่คราบเลือดบนเสื้อผ้าไม่สามารถเช็ดออกได้เฮ่อโยวยอมรับว่าการตายนี้ ชิงซิ่งขวางมีดเพื่อช่วยเขาถึงได้ตาย เขาเกรงว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันลืมได้หลังจากที่เฉินเสียนลุกขึ้นและเดินไปหาเฮ่อโยว ซูเจ๋อก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างสงบเขายกมือขึ้นแตะด้านหลังศีรษะ และผมของเขาก็เหนียวเล็กน้อย254
เขามองที่ปลายนิ้วของเขา สีหน้าของเขาเป็นเช่นเคย เขาทายาที่หลงเหลืออยู่ และหลับตาลงอย่างราบเรียบจากมุมของเฉินเสียนมองย้อนกลับไป ซูเจ๋อถูกหินขวางกั้นอยู่เล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเขาเฉินเสียนนั่งลงข้างๆ เฮ่อโยวอย่างเงียบๆเฮ่อโยวหน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่น และเธอไม่พูดอะไรเพียงแค่ไปนั่งเป็นเพื่อนเขายังคงเป็นเฮ่อโยวที่เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “เป็นข้าทำให้นางต้องตาย”เฉินเ
