สียนพูด “นี้ไม่ใช่เรื่องที่ต้องโทษตัวเจ้า”ถ้าไม่ใช่ชิงซิ่ง ร่างที่นอนอยู่คงเป็นเฮ่อโยว นางจะยังพูดอะไรได้บ้าง?เฮ่อโยวพูดขึ้น “คือข้าไม่ฟังนาง และไม่ได้ไปซ่อนตัวให้ไกลๆ ทั้งที่รู้ว่ามีอันตราย ยังดึงนางไปเกี่ยวข้องกับข้า”เฉินเสียนไม่พูดอะไร เพียงแค่ตบไปที่ไหล่เขาเบาๆ“ข้าไม่ควรจะพานางมาด้วย ข้าควรให้นางไปหลบให้ไกลๆ”เฉินเสียนพูด “นางเสียสละตัวเองเพื่อช่วยเจ้า เจ้าไม่อาจจะยอมแพ้ได้ เจ้าต้องมีชีวิตที่ดีนางจึงได้นอนตายตาหลับ”เฮ่อโยวกัดฟัน ขยี้ตาด้วยหมัด และพูดด้วยความเกลียดชัง “ต้องเป็นเฮ่อฟั่งแน่นอน มีเพียงเขาเท่านั้นที่อยากให้ข้าตาย! ชิงซิ่ง ข้าจะล้างแค้นให้เจ้าเอง!”เมื่อใกล้จะรุ่งสาง เฉินเสียนช่วยเฮ่อโยวขุดหลุมกว้างข้างลำธาร และวางร่างชิงซิ่งลงในดินเพื่อให้นางไปอย่างสงบ255
เขาคุกเข่าอยู่ข้างๆ ส่งชิงซิ่งลงไปด้วยมือตัวเอง ถือดินค่อยๆ ปกคลุมร่างกายของนาง จนสุดท้ายก็ไม่เห็นอีกเลยพระอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ขึ้นแสงสว่างส่องทะลุเชิงเขาลงมา และแสงสว่างได้สว่างจนถึงมุมหนึ่งของหลุมศพนี้ซูเจ๋อลืมตาขึ้นมา ใบหน้าด้านข้างของเขาเต็มไปด้วยแสงจ้า และรัศมีถูกย้อนเข้าไปในรูม่านตาของเขาอย่างไร้ที่ติทั้งสามคนออกจากออกจากลำธารสายเล็กๆ ซูเจ๋อต้องการกลับเข้าไปในป่าเมื่อคืนก่อน ก่อนที่เขาจะเก็บเจ้าพวกนั้น เขาได้เอาม้าสามตัว และเอาของที่จำเป็นบางอย่างในรถม้าจากไปด้วยเฉินเสียนไม่รู้วิธีขี่ม้าในความทรงจำเลย แต่เมื่อไ
