ด้ขี่ม้า เธอกลับรู้สึกสบายใจทั้งสามคนไม่รอช้า และยังคงเดินหน้าต่อไปเฮ่อโยวถามอย่างอารมณ์เสียว่า “ทหารอารักขาในป่าควรทำอย่างไร ยังไงก็ตาม พวกเขาเดินมาจนสุดทางแล้ว ก็ไม่สามารถปล่อยให้เป็นซากศพที่เปิดเผยอยู่ในป่าได้ซูเจ๋อพูดว่า “รอกลับไปถึงเมืองก่อน ไปรายงานต่อขุนนาง และให้คนของขุนนางจัดการ”ก่อนมืดในตอนบ่าย ทั้งสามคนมาถึงเมืองตอนนี้สถานการณ์พิเศษ พวกเขาเดินทางผ่านมาถึงที่พักขุนนางก็ไม่เข้าไปแต่เลือกพักในโรงเตี๊ยมในเมือง256
ที่พักขุนนางถูกตั้งขึ้นตามทางในราชสำนัก และการเดินทางของพวกเขาก็ไม่สามารถเก็บไว้เป็นความลับได้ หากเจอนักฆ่ากลุ่มต่อไป จะไม่สามารถจัดการกับมันได้อย่างแน่นอนพวกเขาพักอยู่ในโรงเตี๊ยมไม่กี่วัน และเมื่อพวกเขาหายจากอาการบาดเจ็บจึงรีบเร่งม้าไปที่ชายแดนโดยเร็วตอนนี้เหลือเวลาเดินทางเพียงสามถึงห้าวันเท่านั้นณ ช่วงเวลานั้น เฮ่อโยวไปซื้ออาหารแห้งเพื่อใช้ในการเดินทางต่อไปและเฉินเสียนไปที่ร้านยาเพื่อซื้อยาให้ซูเจ๋อเฉินเสียนได้เตรียมยาสำหรับใช้ภายนอกและภายในอย่างพิถีพิถันทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นของยาขณะที่เฉินเสียนกำลังบดยาผง ยาต้มที่ต้มอยู่บนเตาก็เดือดปุดๆ ขึ้นเฉินเสียนรีบหยิบยาต้มออกมาแล้วปล่อยให้เย็นเมื่อเห็นร่างที่กำลังยุ่งของเธอ ซูเจ๋อก็ยิ้มและพูดว่า “ท่านเป็นเช่นนี้ทำให้ข้ารู้สึกไร้ประโยชน์”เฉินเสียนเหลือบมองเขาและพูดว่า “จริงหรือ ข้าคิดว่าท่านค่อนข้างสบายใจมากกว่า”ซูเจ๋อกระซ
