เจ็บมาก”เฉินเสียนด่าด้วยนํ้าเสียงที่ทุ้มตํ่า “ได้รับบาดเจ็บแล้วยังจะเล่นอยู่ได้ มีท่านที่ได้รับการทารุณเช่นนี้หรือ?”ซูเจ๋อจับเส้นผมของเธอ นิ้วเรียวเสียบสลับกับเส้นผมของเธอ และพูดว่า “ใช่ข้าก็ได้รับการทารุณ เมื่อครู่ ท่านกลัวที่จะสูญเสียข้าไปหรือไม่?”เฉินเสียนปากแข็งไม่ยอมรับ “ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว”ซูเจ๋อหัวเราะ “ใช่รึ ข้ากลับกลัว ถึงแม้เท้าข้างหนึ่งของข้าจะเหยียบเข้าไปที่ยมโลกแล้ว ข้าก็จะพยายามดึงกลับมาให้ได้”เฉินเสียนยื่นมือออกไปกอดเขาซูเจ๋อที่เป็นแบบนี้ จะบอกเธอไม่กลัวที่จะสูญเสียไปได้เช่นไรก็เมื่อครู่นี้ เธอหวาดกลัวมากซูเจ๋อนอนราบ มองขึ้นไปบนดวงจันทร์ที่อยู่เหนือศีรษะ แล้วพูดเบาๆ ว่า “แต่สุดท้ายผู้คนก็จะต้องตาย หากข้าตายก่อน อาเสียน ท่านจะเสียใจไหม?”เฉินเสียนรู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที และถามว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านจะยอมให้ข้าเสียใจ?”248
ซูเจ๋อยิ้มแล้วพูดว่า “ทั้งที่ข้ากำลังหลอกถามท่าน แต่ท่านกลับมาหลอกถามข้าคืน”เฉินเสียนพูดขึ้นอย่างแข็งกร้าว “ใครบอกท่านจะตายเร็ว ข้าต้องการให้ท่านตายช้ากว่าข้า”เฮ่อโยวลุกขึ้นจากพื้นดินที่เต็มไปด้วยดินกรวดและฝุ่นผงในลักษณะที่เวียนศีรษะ ในเวลาแรกปัดฝุ่นออก จากนั้นกอดชิงซิ่งขึ้นมาดูนางยังคงไม่ลืมตาการได้หล่นร่วงลงมาได้ปลุกเฮ่อโยวขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาได้รู้ว่าทุกอย่างนี้ไม่ใช่ความฝันเมื่อถึงฟ้าสาง ชิงซิ่งก็ไม่ลืมตาขึ้นอีกเลยเพราะว่านางได้ตายไปแล้วจริงๆจากน
