วอยู่แล้ว และตอนนี้ยังต้องพ่วงทั้งเฮ่อโยวและชิงซิ่ง ทั้งสองคนที่ไม่มีพื้นฐานการต่อสู้เลยเฉินเสียนไม่รู้ว่าเธอวิ่งไม่คิดชีวิตในสถานการณ์ที่มองไม่เห็นทางเลยได้ยังไงด้านหลังเธอยังมีเฮ่อโยวและชิงซิ่งที่เธอพาหนีอย่างทุลักทุเล และไม่สามารถหยุดได้เพราะถ้าหยุดวิ่ง นักฆ่าก็จะตามทัน ถึงเวลานั้นก็จะไม่มีใครหนีรอดแม้แต่คนเดียว223
เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยความลนลานหวั่นวิตก : “ข้าบอกให้เจ้าหนีไปให้ไกลไม่ใช่หรือไง? แล้วนี่พากันกลับมาทำไม รีบมาส่งอาหารให้พวกมันหรือ! ชิงซิ่งเจ้าทำงานประสาอะไรกัน!”ชิงซิ่งตอบกลับด้วยความหอบ : “หม่อมฉันรั้งเขาไว้ไม่ไหว……ไม่ว่ายังไงเขาก็จะกลับมาให้ได้เพคะ……”เฮ่อโยวเองก็พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงหอบ : “ท่านอย่าโทษนางเลย เป็นข้าที่จะกลับมาเอง ข้าทนดูท่านเกิดเรื่องไม่ได้ คนที่พวกมันต้องการจะฆ่าคือข้า แต่กลับให้ท่านเจอกับความอันตรายนั่นแทนข้า ข้าคงจะรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต”แน่นอน เหตุผลของเฮ่อโยวดี เขาใจนักเลง ทิ้งเฉินเสียนให้เจอกับอันตรายคนเดียวไม่ได้ถ้าหากเขาใจนักเลงแล้วใช้สมองคิดไปด้วย เหตุการณ์ก็จะไม่เป็นแบบนี้เฉินเสียนอยากจะบ้าตาย เธอพูดขึ้นว่า : “งั้นเจ้าคิดว่าตอนนี้เราสามคนที่มาประสบความอันตรายด้วยกัน มันดีขึ้นกว่าเดิมตรงไหน!”เฮ่อโยวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ท่านหยุดพูดได้แล้ว เรารีบวิ่งให้เร็วกว่านี้เถอะ พวกมันจะตามทันแล้ว!”เวลานี้ชิงซิ่งพูดขึ้นด้วยความตื่นตระหนกว่า
