องเขียนจดหมายแบบนี้ เจ้าไม่ต้องเขียนแล้ว ข้าจะเป็นคนเขียนรายงานกับองค์จักรพรรดิเอง แบบนี้เจ้าก็จะได้ไม่ต้องอึดอัดลำบากใจแล้ว”ชิงซิ่งจ้องมองไปที่ดวงตากลมโตของเฮ่อโยวเฮ่อโยวจึงลุกขึ้นแล้วนำจดหมายนั่นออกมาด้วย แล้วพูดว่า “ให้คุณชายน้อยมองให้ชัดหน่อย นี่คือตราประทับขององค์จักรพรรดิ หรือว่าเจ้าคิดว่าข้าเขียนจดหมายด๋อยกว่าเจ้า”196
ชิงซิ่งอ้าปากค้าง จ้องมองไปที่เขาอย่างคับแค้นใจ เพียงแต่ไม่พูดเฮ่อโยวก็เก็บตราประทับไป อีกมือก็ฉีกจดหมายที่ชิงซิ่งเขียนให้เป็นเศษกระดาษ แล้วพูดว่า “ต่อจากนี้หน้าที่เขียนจดหมายให้เป็นหน้าที่ข้า เจ้าแค่รับใช้ปรนนิบัติองค์หญิงก็พอ เมื่อกลับถึงเมืองหลวงข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบาก”เฮ่อโยวนั่งแทนที่ของเธอ แล้วเริ่มลากพู่กันลงไปเขียนบนกระดาษใหม่“เอาหล่ะ เจ้ากลับไปนอนเถอะ ข้าจะเริ่มเขียนจดหมายแล้ว”ชิงซิ่งแสดงความไม่ไม่พอใจออกมา ใครจะยินยอมแล้วเดินจากไป เธอก็อยากรู้อยากเห็นว่าเฮ่อโยวจะเขียนอะไรลงไปในจดหมายนั้นเฮ่อโยวหันกลับมามองเห็นเธอกำลังยืดคอยาวมาเหลือบมอง ทำหน้าแข็งทื่อ“เจ้ามองอะไร นี่มันเป็นความลับทางราชการ ไม่กลับไปนอน หรือว่าอยากจะอยู่พัดยุงให้กับคุณชายน้อยทั้งคืนอีก？”ชิงซิ่งไม่อยากจะโดนลงโทษแบบนี้ ถึงเวลานี้เธอยังรู้สึกว่าแขนเธอนั้นยังปวดเมื่อยอยู่เลย จึงเดินจากไปด้วยความอึดอัดไม่สบายใจไม่ดูก็ไม่ดู อย่างไรเฮ่อโยวก็มีตราของทางราชการ อำนาจก็มากกว่าเธออีกจากนี้ถ้าเธ
