อไม่ต้องเขียนจดหมายรายงานจักรพรรดิจริง เธอจึงรู้สึกว่าผ่อนคลายมากขึ้นเฮ่อโยวหันมองเธอเดินขึ้นบันไดไป จึงเริ่มหันกลับมาเขียนจดหมายนั่น ในใจก็คิด เมื่อครู่นี้ที่นางกำนัลน้อยโกรธแบบนั้นก็น่าสนุกดีชิงซิ่งไม่คิดว่าเมื่อขึ้นมาจะพบกับเฉินเสียนที่ยืนอยู่ระหว่างทางเดินคิดว่าเฉินเสียนคงเห็นภาพที่เฮ่อโยวกดเธอลงบนโต๊ะที่ใต้ตึกเมื่อครู่นี้ แต่ยังไม่พูด ชิงซิ่งก็หน้าแดงแล้ว197
โชคดีที่ว่าเฉินเสียนนั้นไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงพูดเบาๆว่า “ไม่ต้องรอข้า เจ้าเข้านอนก่อนเลย”ชิงซิ่งเหมือนคนได้รับอภัยโทษ แล้วจึงหันหนีกลับเข้าไปในห้องเฉินเสียนเหลือบมองไปที่ประตูห้อง แล้วนึกขำ เมื่อครู่นี้เธอรู้สึกว่าชิงซิ่งกับเฮ่อโยวนั้นเหมาะสมกันดีมาก เธอเอามือไพล่หลังแล้วเดินตามทางไปข้างล่างอย่างเงียบๆตอนนี้มาถึงคราวของเฮ่อโยวที่นั่งอยู่ในมุมดึงใส่ตะเกียงให้สว่างขึ้นเพื่อเขียนจดหมายเฉินเสียนทำแบบเดียวกับเขาทำก็คือเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงอะไรยืนอยู่ด้านหลังของเขาเป็นเวลานานเขาก็ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิดเฉินเสียนพูดขึ้นทันทีว่า “เจ้าเขียนอะไรอยู่นะ ทำลับๆล่อๆ?”เฮ่อโยวตกใจ มือสั่น แล้วจึงทำให้พู่กันขีดลากยาวเป็นรอยลงไปบนกระดาษเฮ่อโยวถอนหายใจยาว แล้วพูดว่า “ทำไมท่านไม่ให้สุ่มให้เสียงล่ะ ตกใจตายไม่คุ้มกับที่ต้องชดใช้นะ!”เฉินเสียนเห็นเขาเขียนจดหมายมากมาย แต่ไม่เหมือนกับชิงซิ่งที่เขียนแค่แผ่นเดียวเธอจึงนำจดหมายต้นฉบับนั้นขึ้
