อย่างไรก็ตามไม่สามารถให้ท่านเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพังได้หรอก ”นํ้าเสียงของซูเจ๋อแหบแห้งเล็กน้อย“ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะต้องมา”“ท่านกอดข้าเช่นนี้ อีกสักครู่จะมีคนมาพบเห็นนะ”“ก็แค่สักครู่หนึ่งเอง ข้าไม่มีทางละโมบโลภมากหรอก”แรงบนมือของเขาออกแรงกอดเธอแน่นขึ้น ปรารถนาอย่างแรงกล้าคลึงเธอเข้ามาในตัวของตนเขากล่าวถามว่า“คิดถึงข้าหรือไม่?”163
เฉินเสียนเอื้อมมือโอบแน่นที่ไหล่ของเขา ปรารถนาอย่างแรงกล้าและใช้แรงทั้งหมดที่มีเช่นกัน แต่ทว่าปากกล่าวอย่างหันเหความสนใจว่า“ไม่คิดถึง”เธอได้ยินซูเจ๋อหัวเราะอยู่ข้างใบหูเธอ เสียงไพเราะเป็นอย่างมาก กล่าวขึ้นว่า“แต่ข้าคิดถึงมาก”เฉินเสียนหายใจถี่ลึกอยู่ที่แขนเสื้อของเขา หัวเราะอย่างไร้เสียง กล่าวขึ้นว่า“คิดถึงสิ่งใดมากเล่า?”“คิดถึงท่านมาก”เฉินเสียนกล่าวเตือนสติเขา“สักพักหนึ่งได้ผ่านไปแล้วนะ”เตือนสติอยู่หลายครั้ง ก็ไม่เห็นซูเจ๋อผ่อนคลายมือออกเลยเฉินเสียนทั้งอายทั้งโกรธ กล่าวขึ้นว่า“ท่านพอได้แล้ว เดี๋ยวจะถูกคนพบเจอจริงๆนะ”ซูเจ๋อถึงได้ตัดใจคลายมือปล่อยเธอออก ตัวเองยืดตัวอิงอยู่ที่ผนังรถ ท่าทางอิดโรยอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเล็กน้อย ผมที่อยู่ด้านหลังกระจายออก ผมนุ่มลื่นนั้นกระจายอยู่บนบ่าเขาหรี่รูม่านตาเล็กแคบ มองเห็นเฉินเสียนวุ่นวายจัดการกับชุดที่เขากอดจนยับเมื่อครู่นี้ แววตานั้นซ่อนเร้นแอบแฝงไม่มีเวลาไหนที่เขารู้สึกสงบเท่ากับเวลานี้แล้วเขาสามารถมองเธอได้ตามอำเภอใจ เ
