่งอยู่ในภาพวาดนั้นรอจนเธอได้สติคืนกลับมา ก็จนจะทนไม่ไหววิ่งไปดูเพื่อยืนยันให้แน่ชัดสักหน่อย สรุปว่าเขาเป็นบุคคลในภาพวาดจินตนาการ หรือว่าเป็นซูเจ๋อมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอจริงๆแต่มือที่อยู่ในแขนเสื้อเธอนั้นเกร็งแน่น เตือนสติตัวเอง เธอต้องอดกลั้นไว้ไม่รอให้เธอส่งเสียงออกมา ไม่รอให้องครักษ์ที่คุกเข่าอยู่ลุกขึ้นเช่นกัน ซูเจ๋อหันไปทางเธอดึงกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังปลอบใจเธอ แต่ช่วงเวลา156
ถัดมา เขาได้ผ่อนคลายมือที่กุมบังเหียนม้า เปลือกตาที่เหนื่อยล้าหลับลง ทันใดนั้นคนทั้งคนตกลงมาจากหลังม้าอย่างไม่ทันเตรียมป้องกันตัวเลยแม้แต่น้อย“ใต้เท้าซู！”เฮ่อโยวที่อยู่ข้างกายเขาเห็นเฉินเสียนแล้วมีความปิติเป็นอย่างมาก การเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยหายลดลงครึ่งหนึ่งโดยฉับพลัน แต่อยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายยังต้องเก็บอาการไว้บ้างเห็นซูเจ๋อล้มลงแล้ว เฮ่อโยวระบายความโกรธออกมาอย่างชัดเจน กล่าวขึ้นว่า“ต้องการลากข้าทำให้รวดเร็วกว่าที่ควรจะเป็น เร่งการเดินทางหลายวันติดต่อกัน ผู้ที่รํ่าเรียนก็คือผู้ที่รํ่าเรียน ผิวขาวนุ่มนวลบอบบาง ความทุกข์ยากแค่นี้ยังรับไม่ได้ ยังต้องการที่จะอวดฝีมืออีก ตอนนี้เป็นยังไง สมนํ้าหน้าที่ล้มลงไป”ถึงแม้เฮ่อโยวก็ผิวขาวนุ่มนวลบอบบาง แต่สำหรับเขารู้สึกว่าตัวเองดีกว่าผู้ที่รํ่าเรียนหนังสืออย่างซูเจ๋อ เพราะฉะนั้นเขายึดหยัดอดทนจนถึงตอนนี้ยังไม่ล้มลงเลยซูเจ๋อล้มลงก่อนเขา ทำให้ใจเขานั้นดูถูกซ
