นทางยังอีกยาวไกลนับพันลี้ เวลานี้กระดูกอยู่ที่ชายแดน ข้าสั่งให้ใช้นํ้าแข็งเพื่อป้องกันไม่ให้กระดูกเสียหาย”จักรพรรดิตรัส “ข้าต้องการให้เจ้าไปรับแม่ทัพใหญ่กลับมา”เฉินเสียนใจหายวูบ ศีรษะของเธอตกเล็กน้อยทว่าไม่ได้มีร่องรอยใดๆ ให้เห็นจักรพรรดิจับตาดูเธอตลอดและตรัสว่า “เจ้ากับแม่ทัพใหญ่มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น แม้ว่ากระดูกจะถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าเดิม แต่ข้าคิดว่าเจ้าจะต้องยืนยันได้อย่างแน่นอนว่าแท้จริงแล้วใช่แม่ทัพใหญ่หรือไม่”104
เสียงขององค์จักรพรรดิยังคงดังก้องอยู่ในใจของเฉินเสียน “ถ้าใช่ เจ้าก็กลับมาพร้อมกับเขา ถ้าไม่ใช่ นั่นหมายความว่าเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่บังคับเจ้า หนทางครั้งนี้ยากลำบาก ถ้าเจ้าไม่เต็มใจ ข้าจะส่งผู้อื่นไปแทน”แต่ในเมื่อพูดมาขนาดนี้แล้ว ยังมีโอกาสให้เธอปฏิเสธได้อีกหรือ?เฉินเสียนรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก จึงกล่าวไปว่า “หม่อมฉันมีความปรารถนาเพียงอย่างเดียวที่อยากจะทูลขอจากองค์จักรพรรดิ”“ตราบใดที่ข้าทำให้ได้ เจ้าลองว่ามา”เฉินเสียนเอ่ยทั้งนํ้าตาว่า “ลูกของหม่อมฉันยังเล็ก ไม่รู้เรื่องอะไรเลย หม่อมฉันเพียงแต่หวังว่าหลังจากหม่อมฉันจากไป เขาจะสามารถเติบโตอยู่ในจวนแม่ทัพได้อย่างปลอดภัยและปราศจากทุกข์โศก”ฉินหรูเหลียงตายไปแล้วและเฉินเสียนต้องลงไปทางใต้ การทิ้งเด็กไว้จึงไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่ออำนาจจากนั้นจักรพรรดิจึงตรัสว่า “ข้าสัญญากับเจ้า”เมื่อออกมาจากตัวพระราชวัง เฉินเสีย
