าเย็นชาเยือกเย็น ไม่แยแสฉินหรูเหลียงกล่าวอีกว่า“วันมะรืนนี้จะออกศึก ข้ามาบอกท่านก่อนสักหน่อยหนึ่ง หลังจากที่ข้าไป ไม่รู้ว่าวันใดจะได้กลับมา จวนแม่ทัพยังต้องขอรบกวนท่านดูแลหน่อยนะ”เฉินเสียนกล่าวว่า“ปัจจุบันนี้ข้ายังเป็นนายหญิงในนามของจวนแม่ทัพอยู่ ยังไม่ถึงกับทอดทิ้งทุกคนแล้วไม่สนใจหรอก”ฉินหรูเหลียงพยักหน้าเงียบๆ สุดท้ายกล่าวว่า “ทางด้านหลิ่วเหมยอู่ หวังว่าท่านจะอดทนให้อภัยนางบ้าง ถ้าหากนางหัวแข็งทำผิดสิ่งใด ขอความกรุณาท่านไม่คิดเล็กคิดน้อยกับนาง ถ้าหากทำผิดใหญ่หลวง สามารถเก็บไว้รอให้ข้ามาจัดการได้หรือไม่?”เฉินเสียนแสยะยิ้มที่มุมปาก กล่าวอย่างเย็นชาว่า“ข้าว่าแล้วท่านจะไม่มีเหตุผลมาพูดกับข้าได้อย่างไร ที่แท้ตัดใจทิ้งนางไม่ลง ถ้าหากท่านตัดใจทิ้งนางไม่ลง พานางไปสมัครเป็นทหารด้วยกันก็จบ ไม่จำเป็นต้องให้อยู่ในเรือนแล้วคิดถึงเป็นทุกข์หรอก”1169
“ออกศึกสู้รบเหมือนการเล่นแบบเด็กๆที่ไหนกัน จะเอาหญิงออกไปดูแลด้วยได้อย่างไรกัน”เฉินเสียนเปิดเปลือกตาเงยมองท้องฟ้ามืดเย็นยะเยือก กล่าวว่า“กับผู้อื่นท่านเป็นผู้ไร้จิตใจ โหดทารุณ จะมีเพียงแต่หลิ่วเหมยอู่เท่านั้น ท่านหลงรักเสียจนมากล้น ท่านกับนางทะเลาะกันจนเป็นเช่นนี้แล้ว แต่ทว่าก่อนเดินทางท่านไม่เคยลืมนางเลย”ฉินหรูเหลียงกล่าวเสียงทุ้มตํ่าว่า“ตั้งแต่เล็กนางก็ได้รับความทุกข์มากมายตอนที่ข้าพานางกลับมาจากด่านชายแดนด้วยก็สัญญาไว้ว่าจะดูแลนางตลอดชีวิตข้างกาย
