ญิงจะเชิญใต้เท้าซูทานมื้อคํ่า เจ้าจะตามไปด้วยทำไม?”อวี้เยี่ยนพูดขึ้นอย่างมั่นใจว่า : “ข้าต้องตามไปดูแลองค์หญิง ไม่อย่างงั้นใต้เท้าซูอาจจะทำอะไรแผลงๆ ขึ้นมาก็ได้”แม่นมซุยจึงพูดขึ้นว่า : “รอบก่อนเจ้าบอกกับข้าว่าใต้เท้าซูขู่จะตีขาเจ้าให้หักไม่ใช่รึ นี่เจ้าคิดจะเอาขาคู่นั้นส่งไปให้เขาตีถึงที่จริงๆ นะหรือ?”อวี้เยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นอย่างดื้อรั้น : “แต่ข้าก็ไม่ควรให้องค์หญิงอยู่กับเขาตามลำพังนี่นา”“ใต้เท้าซูไปทำอะไรแผลงๆ เมื่อไหร่กัน” แม่นมซุยพูดขึ้น : “พอเจ้าไปถึงโน่น ใต้เท้าซูยังต้องไปจัดเตรียมให้เจ้าต่างหากอีก หอสุราที่แบบนั้น หูตาเต็มไปหมด หากมีคนจำเจ้าได้ขึ้นมา ไม่สร้างความเดือดร้อนให้องค์หญิงหรอกหรือ?”อวี้เยี่ยนเม้มปากมองแม่นมซุยอย่างลำบากใจ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เอ้อเหนียง ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนของเขา และเขาก็เป็นคนส่งตัวท่านมา แต่ท่านดูสิ เขาและ1084
องค์หญิงเป็นแบบนี้ต่อไป มันเหมาะมันควรหรือ? เขาไม่ควรจะฉวยโอกาสตอนที่องค์หญิงยังจำอดีตไม่ได้แล้วมาข้ามเส้นแบบนี้ เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่?”แม่นมซุยจึงตอบกลับไปว่า : “เราเป็นแค่คนเบื้องล่าง ควรทำตามคำสั่งของคนเบื้องบนเท่านั้น”อวี้เยี่ยนจึงพูดขึ้นว่า : “สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดก็คือ……องค์หญิงจะมีใจให้เขาโดยไม่รู้ตัว จะเป็นใครก็ได้ ยกเว้นเขาคนเดียวเท่านั้น เขาจะทำร้ายองค์หญิงเอาได้ องค์หญิงไม่อาจรับคำประณามเหล่านั้นได้”เวลาเดียวก
