น แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “พึงระวังคนคิดร้ายกับเราเสมอเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้จริงๆ เมื่อครู่ตอนที่ให้เจ้าไปเปิดหน้าต่าง ชาทั้งสองถ้วยก็ถูกสลับกันแล้ว ถ้วยที่เจ้าดื่มเป็นถ้วยเดียวกันกับที่เจ้าวางยานั่นแหละ เจ้าค่อยๆลิ้มรสมันไปก็แล้วกัน”“เจ้า! พวกเจ้า……” เซียงซั่นโกรธจนสติแทบแตก จิกเล็บลงบนเสาม่านของเตียงอย่างเต็มแรง ตอนนี้แม้แต่จะยืนก็ยืนไม่นิ่ง ค่อยๆ ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ร้องครางไม่เป็นภาษา1064
ที่แท้แล้วตอนที่เซียงซั่นวางยา เฉินเสียนเองได้สังเกตเห็นแล้ว ไม่อย่างงั้นจู่ๆ เฉินเสียนจะเปลี่ยนความคิดได้ยังไงเฉินเสียนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่เรียบเฉย : “ละครบทเดียวกัน คิดว่าข้าจะให้เจ้าแสดงซํ้าถึงสองครั้งหรือ?”คำพูดจบลง เวลานี้ก็มีคนมาเคาะประตูอยู่ข้างนอกอย่างหยาบคาย พร้อมกับตะโกนเข้ามาว่า : “ซั่นเอ๋อร์ มีแขกมา มาเปิดประตูรับแขกหน่อย”เฉินเสียนแววตาเย็นยะเยือก พูดขึ้นว่า : “โอ้โห ลูกค้าคนที่สองมาถึงหน้าประตูเร็วขนาดนี้เชียว”แต่เมื่อประตูถูกเปิดออก ร่างสูงโปร่งในชุดดำทั้งชุดเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เซียงซั่นจ้องมองด้วยนํ้าตาคลอเบ้าเฉินเสียนหันไปมอง จึงสะดุ้งไปทั้งตัว แล้วจึงขมวดคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจชุดดำสนิทนี้เน้นโครงร่างสรีระของชายผู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบ ผมที่ดำสนิทดุจหมึกถูกขมวดเก็บขึ้นเป็นทรงหลังท้ายทอยเฉินเสียนหรี่ตามองหน้ากากที่อยู่บนใบหน้าของเขา ยังเป็นหน้ากากอันเดิมกับที่ใส่ต
