์เพคะ ！”เซียงซั่นกล่าว “หม่อมฉันคาดไม่ถึงว่าสุดท้ายในมือของพระองค์ยังมีสิ่งนี้อยู่ สรุปแล้วเป็นเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กันเพคะ พระองค์รู้ได้อย่างไรเพคะ?”เฉินเสียนขมวดคิ้ว มองนางแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า“เจ้าคิดว่าต่อหน้าข้าสาบานว่าจะไม่เป็นศัตรูกับข้า ข้าก็สงบจิตสงบใจเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ ช่วยเจ้า? มีผู้สาบานว่าถ้าหากทำสิ่งใดแล้วก็จะให้ถูกฟ้าผ่า แต่นี่ไม่มีผู้ที่ถูกฟ้าผ่าเลย สุดท้ายตรงกับคำพยากรณ์หรือไม่?”“ต้องการจะหยุดเจ้า ไม่ใช่ว่าต้องจับหางเจ้าไว้ก่อนหรือ”เฉินเสียนลูบไล้แก้วนํ้าชา แกล้งทำเป็นดื่มหนึ่งกลืน“จิตใจคิดร้ายต่อผู้อื่นมิพึงมี การระวังผู้อื่นมิควรขาด ข้าจับจุดอ่อนนั้นไว้ได้ถ้าหากเจ้าประพฤติตนเหมาะสมเจียมตัว ข้าก็ไม่ได้คิดที่จะเปิดโปงให้บุคคลอื่นรู้น่าเสียดายที่ข้าก็คิดไม่ถึง ยังมีวันที่ข้าจะต้องนำมันออกมาใช้”เซียงซั่นสีหน้าแสดงความเกลียดชัง ถ้าหากไม่ใช่เฉินเสียน นางจะไม่มีจุดจบเช่นนี้เลย！นางกัดฟันกล่าวว่า“หม่อมฉันเพียงแค่ให้ยากับแม่บ้านจ้าวสองขวด แต่ทว่าพระองค์ต้องการทำร้ายหม่อมฉันเช่นนี้！”เฉินเสียนหรี่ตามอง กล่าวด้วยนํ้าเสียงเย็นชาว่า“ทำร้ายเจ้าเช่นนี้? ตอนนี้เจ้าเป็นเช่นนี้ เทียบกับทุบตีจนแหลกละเอียดให้หมากินยังดีกว่าเลย ข้าออมมือให้แล้วไม่ใช่หรือ”1057
เซียงซั่นวู่วามมาก ลุกขึ้นตบโต๊ะกล่าวด้วยความโมโหว่า“พระองค์ออมมือหรือ?พระองค์รู้หรือไม่ว่าตอนนี้หม่อมฉันใช้ชีวิตอย่างไรเพคะ
