ไม่ดี จะคิดว่าข้าไปทำอะไรมิดีมิร้ายกับเจ้า ถึงแม้เจ้าจะไม่ใช่รสนิยมของข้า แต่ผู้คนจะเอาไปนินทาเอาได้”อวี้เยี่ยนที่ยังแต่งตัวเป็นคุณชายน้อย ทั้งสะอื้นทั้งร้องไห้นํ้าตาท่วม ดึงดูดความสงสัยของผู้คนไปทั่วสายตาของผู้คนมองหลิวอีกว้าและอวี้เยี่ยนสลับกันไปมา ตบท้ายด้วยการมองหลิวอีกว้าด้วยสายตาที่เอือมระอาอวี้เยี่ยนที่พยายามหยุดร้อง จึงพูดขึ้นว่า : “เป็นเพราะท่าน! ทำข้าพลัดหลงกับคุณชาย! ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณชายละก็……ฮือๆๆ……”หลิวอีกว้าจึงพูดขึ้นว่า : “น้องชายผู้นี้ เมื่อครู่สถานการณ์มันฉุกละหุก เป็นคุณชายของเจ้าที่เป็นคนฝากเจ้าไว้กับข้า ข้าเองก็ทำทุกอย่างที่ทำได้และใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อพาเจ้าหนีความซวยมาหลบอยู่ที่นี่ แล้วทำไมเจ้าถึงยังย้อนมากัดข้าล่ะ?”“ข้าใช้ให้ท่านพาข้าหนีหรือไง ท่านมันคนขี้ขลาดกลัวตาย! ใครอยากจะหนีไปกับท่านกัน เป็นข้าที่บอกให้ท่านปล่อยแต่ท่านกลับไม่ยอมปล่อยต่างหาก!”963
อวี้เยี่ยนดวงตาแดงกํ่าและสะอึกสะอื้นไม่หยุดหลิวอีกว้าจึงพูดขึ้นว่า : “ถ้าหากตอนนั้นข้าปล่อยเจ้าไป เจ้าก็ไปเป็นภาระเกะกะเขาไม่ใช่หรือ?”เขาพูดพลางเหลือบไปมอง แล้วจึงพูดต่อว่า : “วางใจเถอะ คุณชายของเจ้าดวงชะตาสูงส่ง ฟ้าสวรรค์จะปกปักรักษาให้แคล้วคลาดปลอดภัย ไม่เป็นอะไรหรอก”อวี้เยี่ยนพูดทั้งสะอื้น : “จริงหรือ? ท่านรู้ได้อย่างไรว่าจะไม่เกิดเรื่อง?”หลิวอีกว้ายิ้มอย่างมั่นใจ : “เมื่อครู่นี้ข้าเห็นคุณชายของเจ้าวิ่ง
