ไวกว่าข้าเสียอีกไม่มีเจ้าเป็นตัวถ่วง คุณชายคงจะสลัดหนีได้อย่างราบรื่น”อวี้เยี่ยนรู้สึกฉุนจัดขึ้นมาทันที จึงลุกขึ้นแล้วลงมือทั้งเตะทั้งต่อยหลิวอีกว้าเฉินเสียนกลับเข้าสู่เส้นทางถนนอีกครั้ง ตามหาอยู่พักหนึ่ง จึงหาอวี้เยี่ยนที่ยังปลอดภัยไร้บาดแผลจนเจออวี้เยี่ยนเข้าสวมกอดเฉินเสียนร้องไห้ดีใจเฉินเสียนจึงปลอบใจนาง : “พอแล้ว พอแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”จากนั้นเฉินเสียนก็หันไปมองหลิวอีกว้า เมื่อเห็นใบหน้าของเขาแล้ว เธอก็ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจทันที : “พวกเจ้าก็โดนตามล่าหรือ?”หลิวอีกว้าลูบใบหน้าเบาๆ แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “เฮ้อ อย่าไปพูดถึงเลย น้องชายของท่านมือหนักไม่ใช่เล่น”อวี้เยี่ยนพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด : “เมื่อครู่นี้เพราะหาคุณชายไม่เจอ ข้าน้อยทั้งกังวลทั้งร้อนใจ จึงพลั้งมือตีเขาขอรับ”964
จากนั้น เฉินเสียนก็ไปจัดยาและเตรียมค่าเสียขวัญให้เขา พร้อมกับได้กำชับเขาว่าช่วงนี้ให้อยู่บ้านก่อนอย่าพึ่งออกมาเที่ยวเตร่ข้างนอก เผื่อว่าจะถูกจับไปซ้อมเอาได้เฉินเสียนและอวี้เยี่ยนพากันบอกลาหลิวอีกว้า แล้วจึงพากันกลับจวนท่านแม่ทัพซูเจ๋อยืนอยู่ที่หัวมุมไกลออกไป มองเธอเดินเพื่อปกป้องรักษาความปลอดภัยของเธอ เขาจึงสาวเท้าเดินตามหลังเธอไปจะได้เห็นเธออยู่ในสายตาตลอดระหว่างทางจู่ๆ อวี้เยี่ยนก็ถามขึ้นว่า : “คุณชายหนีจากคนพวกนั้นได้อย่างไรกัน?”เฉินเสียนก็นึกถึงซูเจ๋อขึ้นมา เธอก้มหน้าลง แววตาปรากฏรอยยิ้มบางๆพร้อมกับพูดขึ้
