ี่ได้เล่นเนื้อเป็นชั้นๆ ของเขาเป็นจุดประสงค์หลักทุกครั้งที่ถึงเวลาอาบนํ้า เฉินเสียนมักจะคอยนับห่วงน้อยๆ รอบแขน ขาและลำตัวของเขาขาและมือเล็กๆ นั่นดิ้นไม่ยอมหยุด ดูแล้วเหมือนปูน้อยที่กำลังแยกเขี้ยวแยกกรงเล็บไม่มีผิด แววตานั้นเต็มไปด้วยความสบประมาทเอาเรื่องทีเดียว966
เฉินเสียนจึงสอนสั่งปลูกฝังเจ้าน่องน้อยว่า : “เจ้าน่องน้อย วันข้างหน้าหากแม่เจ้าตกลงไปในนํ้า เจ้าจะต้องมาช่วยแม่รู้หรือเปล่า? ดูเจ้าสิ ทั้งตัวเจ้ามีแต่ห่วงนํ้า ก็ควรจะเอาจุดเด่นของตัวเองมาใช้หน่อยไม่ใช่หรือ?”เจ้าน่องน้อยถีบขา นํ้าจึงกระเด็นเต็มหน้าของเฉินเสียนอวี้เยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะจนหน้าหงาย : “องค์หญิง พูดแบบนี้เจ้าน่องน้อยจะไม่ชอบใจเอา เขามีศักดิ์ศรีของตัวเอง องค์หญิงควรจะชมเขาเยอะๆ แบบนี้วันข้างหน้าเขาจึงจะมีความมั่นใจในตัวเองเพคะ”เฉินเสียนใช้นิ้วอ้าช่องห่วงอ้วนๆ แต่ละชั้นบนขาของเขา แล้วจึงลูบทำความสะอาดพลางพูดขึ้นว่า : “ข้าดูแล้วเจ้ามีความมั่นใจเหลือล้นจริงๆ ถึงขั้นกล้าท้าทายอำนาจของแม่เจ้าเชียว”ช่วงสารทฤดูเข้าสู่เหมันตฤดูนํ้าอุ่นจะเย็นค่อนข้างไว เมื่อเฉินเสียนอาบนํ้าให้เขาสะอาดแล้ว จึงค่อยเอาผ้าขนหนูมาห่อตัวเขาแล้ววางลงบนเตียง จากนั้นก็เลือกเสื้อผ้าที่จะให้เขาใส่ในวันนี้เวลาที่เจ้าน่องน้อยนอนหลับ มักชอบจับเฉินเสียนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย มือน้อยๆ ที่อ่อนนุ่มนั่นพลอยทำให้เฉินเสียนเองก็ไม่อยากจากไปไหน และเธอก็มักจะ
